Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Εις μνήμη



Μέσα στο σπίτι οι νεκροί
πεθαμένων δωμάτια
σπίτι-τεφροδόχος
στο τραπέζι της σιωπής ψαροκόκαλα
δείπνο νεκρό
χώμα και χώμα
ένα φως ανεμπόδιστο σε κάτι ρούχα πέφτει
άλλα καινούργια κι άλλα παλιά και φθαρμένα
οφθαλμαπάτη ζωής
σιωπή πτερόεσσα
στων πεθαμένων τα δωμάτια
τρυγήθηκε τ’ άγρυπνου μυαλού το μέλι
στο σπίτι-τεφροδόχο
στο δίχως τοίχους σκεπή και έπιπλα
στο δίχως τίποτα
κάτι ξερόκλαδα μονάχα στην αυλή
που πάνω τους ξεχάστηκαν παλτά, σακάκια
και λίγα σωθικά αλεξιβρόχια
τύμβοι στον άνεμο μοναχικοί
σπάνε τους κύκλους του αγέρα
μέσα βαθιά τερμίτες σκάβουνε
αφήνοντάς μας κούφιους
όπως το σαράκι  το ξύλο αφήνει

στο χώμα
πρόσωπα και πρόσωπα με χέρια δεμένα
ομίχλη
μέσα στο σπίτι οι νεκροί
σιωπή
χώμα και χώμα
μνήμη
σιωπή









Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Απώλειες

φωτογραφία: Χρήστος Σασόγλου


Πέρασαν νεκρά ψάρια από τη μνήμη
ιχνογραφώντας στην άμμο
ξεσκεπάζοντας σάρκες θειάφι  ανάσες
είχα πολλές ανύπαντρες λέξεις στο στόμα
τις ένοιωθα να κολυμπούν προς τα χείλη
βυθίζομαι και πάνω μου να χτίζονται έρημα σπίτια
        –πες τους πως χτίσανε εδώ γιατί φύσαγε άνεμο τυφλό
         πες τους πως γκρεμίστηκε της αθωότητας ο κόσμος–

μην αγγίζετε
αγγίξτε μονάχα λίγο
μην αγγίζετε

το παιδί γελάει το παιδί έχει όρεξη το παιδί στην παραλία
ή εκείνο στο πάρκο το παιδί με τις φίλες του στο σχολείο
μόνο στο σπίτι να ιδρώνει μόνο στον καθρέφτη να μιλά
το παιδί στις φωτογραφίες ή εκείνο κάτω απ' το νερό
το παιδί στο βράχο με το μαγιό
ή το παιδί με το ξεφούσκωτο μπαλόνι
το παιδί εκείνο με το βραχνιασμένο κλάμα
που στα έξι το βίασαν
το παιδί στα σκαλιά που ουρλιάζει βοήθεια

–μαμά μαμά μου που είσαι μαμά μου;–

το παιδί που έσπασε σε κομμάτια χίλια
το παιδί με τον μαύρο ήλιο. με το μαύρο βλέμμα
που άνυδρο μεγαλώνει
κι ύστερα ζαρώνει. κι ύστερα χάνεται

αγγίξτε μονάχα λίγο
ή καλύτερα καθόλου μην αγγίζετε

το παιδί που φοβάται που το σώμα του σιχαίνεται
το παιδί που ζει τρομαγμένο
με το γερασμένο μέτωπο και το περίεργο χαμόγελο

μ η ν  α γ γ ί ζ ε τ ε
το παιδί με το βλέμμα πληγωμένου ελαφιού έχει πεθάνει

(Την Κυριακή κοίταζα τη μάνα μου που κοιμόταν κουρασμένη κι αναρωτιόμουν πώς θα ‘ταν άραγε αν μπορούσα να ‘μπαινα και πάλι στην κοιλιά της)





Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Ώρα τίποτα



Ώρα 08:00˙ ο καφές τελειώνει
των ανθρώπων η ειμαρμένη
στο κατακάθι των καιρών
για ένα αύριο ζοφερό
ποιος μιλά και ποιος σωπαίνει;

ζωντανόνεκρων ωδή θρηνητική
σκότος και αίμα

ώρα τίποτα