Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Εν σιωπή



Σιωπούσα εξ αρχής κι έτσι ποτέ δεν έμαθες

πως έχασα στην τόση την αγρύπνια των ημερών το χάραγμα
πως τους καιρούς τους πάλευα ρουφώντας καταιγίδες
πως στα μαύρα τα χαμόγελα τη φοβισμένη έκρυβα ψυχή
πως άμαχα τον πόνο έσερνα - μόνη στους δρόμους της φυγής

διάστικτο στο δέρμα το αίμα μου, μητέρα







Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Ζωή ασπάλαθου















































Κάποτε να ονειρεύομαι σταμάτησα πως ήμουνα
γοργόνα ή πριγκίπισσα ή μάγισσα ή θαυματοποιός
και με ρυτίδες - που ακόμα αχαρτογράφητες
σωφρονισμένη και πάμφτωχη, εν αληθεία άρχισα
ασπαλάθου στραγγισμένου τη ζωή να ζω












Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Αριθμητική



Ήξερε ν' αγαπάει τόσο
που να σηκώνει ήλιους
γι' αυτό, μόνη έμεινε
ολονυχτίς μετρώντας
απώλειες και σιωπές