Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Άτι μου γοργοπόδαρο



ΑΤΙ ΜΟΥ ΓΟΡΓΟΠΟΔΑΡΟ
Αρχάγγελε καρδιάς μου
οσμές ανάσες κυκλάμινα
ας δρέψεις
Στην μετάγγιση των σωθικών μου
γίνου Άρχοντας
απλόχερα χαρίσου με
τον Μέγα  Έρωτα

Στην βροχή στο γέλιο
ν’ αγγίζω τον λυγμό
των ματιών ν’ αναβλύζει το αίμα

Πονάνε τ’ ακροδάχτυλα.
Στην απουσία
γεννάω πόνο και φωτιά –
ρυάκια ζωγραφίζουν τις ανάγκες,
τα μαύρα μου τα κόκκινα φτερά
πελάγη Ικάρων αγκαλιές.

Πονάω στην Ανάσταση
τόσων νεκρών
την αγωνία



από την ποιητική συλλογή Πάνε χρόνια που σαν αγρίμι








Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ζήσε!




Πόση φευγαλέα οντότητα είναι ο άνθρωπος!
Χθες ένα μωρό - ένας ηλικιωμένος σήμερα - αύριο μια μνήμη μονάχα, για όσους τον αγάπησαν.

Στον ελάχιστο χρόνο που σου ανήκει, ζήσε κι έπειτα αποχαιρέτησε τη ζωή σου χορτάτος και ευγνώμων. Φύγε όπως η ώριμη ελιά που πέφτει στη γη: πλέκοντας εγκώμιο στο χώμα που την έθρεψε, στο δέντρο που την ωρίμασε.






Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Εκρήξεις


Με χείλη και χέρια εξιχνεύεις
τις θηλυκές καμπύλες
ρίγος πυρετός καταμεσήμερο
πόθος-ηφαίστειο που ξεχειλίζει
για μια στιγμή αιώνια 
η θάλασσα στη φωτιά βαφτίζεται

χορεύει η γη σαλεύοντας τα πέπλα της
στο σώμα σου η ανάσα μου εκρήγνυται
σε χιλιάδες κραυγές
σε χιλιάδες αηδόνια
σε ιερά αρχαία
πόθοι κατακλυσμοί
σε σοκάκια και στέγες
σε χειμάρους υπόγειους
έρωτες φιλιά εγκαύματα

κάθε στιγμή στο αίμα μου είσαι
κάθε στιγμή μέσα σου εκρήγνυμαι