Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Δεν χρειάζομαι τίποτα


Καθόμουν επί ώρες ακίνητη, παρατηρούσα μετά σπουδής τις σκιές στον απέναντι τοίχο.

«Χρειάζεσαι κάτι;» κάποια στιγμή με ρωτήσανε.

«Όχι, ευχαριστώ. Δεν χρειάζομαι τίποτα.», τους απάντησα, κι έκρυψα επιμελώς το τεράστιο του τίποτα κενό που λίγο-λίγο με κατάπινε.






Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η μοίρα η κακή


Στεγνωμένες σκιές σ’ ασφυκτικά περίκλειστα παράθυρα και σπίτια. Μία αγέλη από βρώμικες ζωές, από προσωπεία νεκρικά, από χέρια αιδημοσύνης που πλέκονται και ξεπλέκονται, με μάτια ολάνοιχτα επίκλησης φτηνής. Ποτέ δε μίλησαν, δε απαίτησαν τίποτα ποτέ. Στις λευκές της ζωής τους ημέρες προτάσσουν στήθος μαραμένο, καλυμμένο από κλωνάρια αξιοθρήνητα χάρτινης διαφυγής. Σέρνουν ξυπόλυτοι της ύπαρξής τους τα υπάρχοντα από δωμάτιο σε δωμάτιο σε μια κίνηση άσκοπη και διαρκή, υστερικά κλαίνε, επίκληση κάνουν αξιοπρεπούς ζωής. Έτσι. Με χέρια που πλέκονται και ξεπλέκονται δίχως ποτέ τα της ζωής να πράττουν ψιθυρίζοντας πως η μοίρα τους φταίει που τους έλαχε κακή…







Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Της ζωής το φως



Αφήνω μισάνοιχτο ένα όνειρο
μαρτυρικά κείτομαι
σ' ένα παγωμένο ικρίωμα γεμάτο προσδοκίες
που επώδυνα χάθηκαν στα όρια της μνήμης
μοιραίες σκέψεις που μείνανε κλεισμένες


αγκάθινες παρενθέσεις
επιθυμίες φλεγόμενες
που απομείνανε αδρανείς
δεκάδες παγοδρόμοι στην ψυχή
με τις γυαλισμένες τους λεπίδες
με τις αιχμηρές τους ακίδες καρφώνουν
τις αισθήσεις βαθειά στο λευκό χιόνι
πολλαπλασιάζοντας τις νύχτες
στα αγεφύρωτα που τον χρόνο τέμνουν
στο πέρασμα του πρώτου τυφώνα

όταν το αίμα στάλαζε βασανιστικά
χάραζε τις μέλλουσες διαδρομές
ξεδιψούσα με δάκρυα
τις απέραντες στέπες της ψυχής μου
αθρυμμάτιστα τούτα τα σφαλιστά παράθυρα
τα σκουριασμένα σίδερα στον τοίχο
μοιάζουν με τεράστιες άγκυρες
που συγκρατούν την οργή των επτά ωκεανών
του φεγγαριού το γλυκό αντιφέγγισμα
της πρωινής δροσάδας την ανατριχίλα
της μπόρας τη πάμφωτη αστραπή
της αυγινής πνοής το σήμαντρο
της ζωής μου ολάκερης το φως