Φως

Φως βλάσταινε

καθάριο φως στα μάτια της

π’ αφειδώλευτα το σκόρπαγε

 

κατέβαινε ο ουρανός

μέσα τους ξεκουράζονταν

απ’ του χρόνου τον κάματο

 

Όρκοι

Κάθε φορά που η νύχτα μάς αγιάζει 

ορκίζεσαι μέσα μου να κολυμπάς 

να γλιστράς στους βαθύτερους πόθους  

στου έρωτα τους μυστικούς κρίνους 

Κατόπιν ζωής

 

Τώρα που πέθανα μ’ αγαπάτε όλοι

πως ήμουν φωτιά νερό κι αέρας λέτε

πως το γέλιο το κλάμα μου θάλασσα

πως ήταν τα μάτια μου φεγγάρι και ήλιος

πως μ’ αίμα έγραφα τον κάθε στίχο

πως καταπραϋντική τέχνη κατείχα

άνθρωπος πως ήμουνα σοφός

αγωνιστής γεμάτος καλοσύνη

τώρα που πέθανα για μένα όλοι μιλάτε

φίλοι-κοράκια ανενδοίαστα

τα κομμάτια μου μοιράζετε

"τον ήξερα καλά" λέτε "τον θαύμαζα πολύ"

τώρα ως πρέπει

σιωπούν οι ελάχιστοι δικοί

τότε που ζούσα ω! κάλπικοι υποκριτές

στον απέραντο επιπλέοντας

τον λαμπερό σας βόθρο

λυσσαλέα την ύπαρξή μου

είχατε όλοι απαρνηθεί

 

Μια νίκη

 

Το πλήθος δεν ήταν ποτέ
για τ' όμορφα πλάσματα
τα από χώμα πλασμένα

κι αυτό από μόνο του
ήταν γι' αυτά μια νίκη!

Απωθημένα

 

 

Επιστρέφουν στου εγκλήματος τον τόπο
αίμα ζητάνε παίρνουν εκδίκηση
τον άτολμο καταδικάζουν
στων ποινών την εσχάτη

τ' απωθημένα εαυτούς και αλλήλους
και πάσαν την ζωήν παιδεύουσι