Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Ερημιά




Έσπασε η κλωστή
χέρια και γόνατα διαλύθηκαν
αλάφιασαν τράπηκαν σε φυγή
του σπιτιού οι ασώματες σκιές

ερημιά








Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ριπές


Κουρτίνες και υφάσματα που σέρνει ο αγέρας
να μετράω τις πτυχές και τα κύματα
ζαλίζομαι

νυχτόσπιτο πήχτρα από φόβους και δάκρυα
εκρήξεις αχνίζουν με τις καυτές λάβες να τρέχουν
ζωές θα τσουλήσουν και θα ξεφλουδίσουν
ρυτίδες-παρενθέσεις θα γεμίσουν τα στόματα
μάτια θα χαθούνε μέσα σε πηγάδια
και η μόνη μας καταγραφή θα είναι η απόσταση

κοινές θύμησες ζωσμένες στο παρελθόν
με μέλλον απροσδιόριστο
ίσως και να βρεθούμε κάποτε
ο χρόνος που διαστέλλεται κι απλώνεται
σαν κολλώδες υγρό στα χέρια και στην πλάτη
ο χρόνος με βαραίνει

και η σιωπή ριπές από φεγγάρια
που πέφτουν πάνω μου και με σκοτώνουν









Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Στην τρύπα ενός αυτιού

Τη νύχτα κείτεσαι ασάλευτος
απορημένα κοιτώντας ολόγυρα
μη γνωρίζοντας μην κατανοώντας
γιατί ρίχνεται του άδικου η σφαίρα
πώς κόκκινο το πάτωμα βάφεται
που πήγαν άραγε τα τόσα πιάτα
τα τόσα ραγισμένα ποτήρια
γιατί θυμάρι η ανάσα σου μυρίζει
γιατί τα ρούχα αφόρετα παλιώσανε
γιατί οι κάλτσες τρύπες γίνηκαν λαγών


θυμάσαι πως εδώ δεν είναι η χώρα των θαυμάτων
σαν ξημερώματα τα μάτια σου ληθαργικά περνάνε
 
από το πτώμα της Αλίκης στη χώρα των τραυμάτων
από τα λείψανα μιας πεταλούδας άσπρης και ωραίας
τότε που τα πόδια τα ξύλινα ριζώνουν και πονούν
που το στόμα οργισμένα απαντά στων ανέμων τις ριπές
τότε που πέφτεις μόνος σου στην τρύπα ενός αυτιού






Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Της συντριβής η γοητεία



Κάποτε, της συντριβής η γοητεία

τώρα, η νοσταλγία της μονάχα
που επικινδύνως κρέμεται
απ’ τα γαμψά της μνήμης νύχια