Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Βιογραφικό


Η Βίκυ Δερμάνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960, όπου διαμένει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας της γνώρισε και αγάπησε τη λογοτεχνία. Την ποιητική της έκφραση διαμόρφωσαν, εκτός των άλλων, η μαγική πόλη της Αθήνας των δεκαετιών του ’60 και του ’70, ο μυθικός κόσμος του θεάτρου, η Σύλβια Πλαθ, ο Τάσος Λειβαδίτης και άλλοι. Ποιήματά της και συνεντεύξεις της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά.





Έργα της ιδίας:

"Πάνε χρόνια που σαν αγρίμι", εκδόσεις ΑΩ, 2009.

"Λέξεις βρύα της ψυχής", εκδόσεις ΑΩ, 2010.

"Με μια φλόγα όπως πάντα", εκδόσεις ΑΩ, 2012.

"Πικροί ως άψινθος καρποί", εκδόσεις ΑΩ, 2013.

"Έρωτας κραταιός ως θάνατος", εκδόσεις ΑΩ, 2014.

"Ο πόνος μαύρος σκύλος π' αλυχτά" εκδόσεις ΑΩ, 2016.


Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

Τα ποιήματα του 2010. Κοινωνία των (δε)κάτων, 2011.