Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Καινούργια ταυτότητα





Και οι νεκροί έχουν ανάγκη από παραμύθια...
Zbigniew Herbert 


Δικό της τίποτα. Μονάχα οι μνήμες, που σαν κύματα ανελέητα αναδεύονταν στης ψυχής τον ωκεανό.

Όταν το φως της αυγής το σκοτάδι έσπασε, ήταν τόσο κουρασμένη που δεν μπορούσε άλλο να σκεφτεί. Τα μάτια έκλεισε και με ευγνωμοσύνη αφέθηκε σ’ έναν ύπνο βαθύ. Ονειρεύτηκε πως μια άλλη γυναίκα ήταν, κάποια άλλη με το δικό της όνομα, με τα δικά της ρούχα και σχήμα που, όμως, ανάλαφρα πετούσε στη σιγαλιά της νύχτας, που κολυμπούσε μαζί με της θάλασσας τ’ αφρόψαρα απαλλαγμένη από της δικής φτωχής ύπαρξης το βάρος. Ήταν πλέον κάποια άλλη. Ξαναγεννήθηκε περνώντας από τον αέρα στο νερό – μια γέννα αντίστροφη.

Ξύπνησε με μια δίψα φριχτή. Στεγνό το σώμα, στεγνά τα χείλη. Προσπάθησε από το κρεβάτι να σηκωθεί, αλλά της ήταν αδύνατο. Ο πρωινός ήλιος που απ’ το παράθυρο τρύπωσε ήταν ωχρός κι ο άνεμος φαντάσματα φορτωμένος. Πέρασε ώρα πολύ ώσπου να καταφέρει στα πόδια να σταθεί. Ήπιε στα γρήγορα έναν καφέ, ντύθηκε τι βάζει δίχως να προσέξει, χτένισε τα μαλλιά τ’ ατίθασα, μια τσάντα κρέμασε στον ώμο. Μετά, βγήκε έξω. Το φως της μέρας την ξάφνιαζε πάντα, καθώς έβγαινε απ’ το σκοτεινό το σπίτι. Μύριζε ο δρόμος βροχή. Κάτω απ’ τα πόδια υγρή η λάσπη γυάλιζε. Τάραζε των δέντρων τα φύλλα ο δυνατός αέρας. Βαδίζει γρήγορα, σκυφτή, αφηρημένη σφίγγει τη μάλλινη ζακέτα. Ένας περίπατος, στη λάσπη έστω, προτιμότερος ήταν απ’ του μικρού σπιτιού την ψυχρή σιωπή. Το βήμα επιτάχυνε, την Υπηρεσία είχε προορισμό. Να δηλώσει πρέπει τα στοιχεία, την καινούργια να βγάλει ταυτότητα. Φτάνει στην Υπηρεσία, τα έγγραφα συμπληρώνει, τα δίνει στον υπάλληλο.

‒ Όνομα; ο υπάλληλος της Υπηρεσίας ρωτά, εξετάζοντας τα χαρτιά που μπροστά του δειλά ακούμπησε.

Το βλέμμα της χαμηλώνει στου γραφείου τα στοιβαγμένα έγραφα.

‒ Ελένη, απαντά.
‒ Επώνυμο;
‒ Πετροπούλου
‒ Επάγγελμα;
‒ Πως είπατε;
‒Τι επαγγέλλεστε, κυρία;
‒ Επιβίωση, ψιθυρίζει. Το μοναδικό ήταν που της ήρθε στο νου.

Ο υπάλληλος δε σηκώνει τ’ απορημένο βλέμμα. Στου επαγγέλματος τη θέση, μετά απ’ ένα δισταγμό μικρό, οικιακά συμπληρώνει κι ύστερα υπογράφει, σφραγίζει, στην ταυτότητα ρίχνει μια τελευταία ματιά. Καταγεγραμμένη με μελάνι ανεξίτηλο και μαύρο. Τι σημασία έχει που εκείνη δεν ήταν παρά το φάντασμα αυτής της γυναίκας που κάποτε υπήρξε; Τι σημασία έχει που εκείνη δεν ήτανε η καταγεγραμμένη αυτή;

Καθ’ οδόν προς το σπίτι είναι το έρημο μ’ ό,τι της είχε απομείνει κρατώντας: Μνήμες σκληρές και μια καινούργια ταυτότητα.







14 σχόλια :

  1. φυσικά πολύ όμορφη και αυτή η μορφή γραφής σου!!!
    καλή αρχή λοιπόν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βίκυ μου, Λύχνε μου όπως συνήθισα να σε λέω και να σε νιώθω, όλες μου τις ευχές σου στέλνω να είναι καλοστέριωτο το νιοφερμένο σου!
    Το κείμενό σου, εξαιρετικό!
    Όσο για το νέο σου "σπίτι", φέρει τη σφραγίδα σου! Θα το ξεχώριζα ανάμεσα σε πολλά άλλα...

    Να'σαι καλά.
    Μου έλειψες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όπως και να με πεις, Μαρία μου, εγώ είμαι...

      σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια και να είσαι σίγουρη πως και εσύ μου έλειψες πολύ!
      να είσαι καλά και μια καλή εβδομάδα να έχεις!

      Διαγραφή
  3. Καλή αρχή,Βίκυ!
    Ωστε εδώ είσαι, λοιπόν...
    Δυστυχώς δεν εμφανίζονται πολλές από τις εικόνες σου, παρά παίρνει τη θέση τους ένα απαγορευτικό...
    Εύχομαι να αποκατασταθεί το πρόβλημα αυτό, γιατί είναι κρίμα...
    Περιμένουμε τις δημιουργίες σου, να γεμίσουν κι αυτόν το χώρο.
    Πολλά φιλιά, και καλό σου φθινόπωρο ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρώ μου, σ' ευχαριστώ πολύ-πολύ.
      σ' ευχαριστώ και για την ενημέρωση, γιατί πρώτα διάβασα το σχόλιό σου και μετά πρόσεξα το πρόβλημα με τις φωτογραφίες.

      να είσαι καλά, να έχεις το φθινόπωρο που προσδοκάς
      σε φιλώ :))

      Διαγραφή
  4. "Επιβιώνω"....με συγκλόνισε...όπως κι όλο το κείμενο..
    Υπέροχη η γραφή σου όπως πάντα!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά, Μαρία μου!
      φιλιά και ευχές για μια καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  5. Αγαπημένη η γραφή σου,μυστηριώδης και θλιβερή η ιστορία σου...
    Αυτή η "επιβίωση" είναι σκληρότερη από θάνατο...

    Φιλιά γλυκά και καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, έτσι είναι σκληρότερη και από θάνατο...
      φιλιά με όλη μου την αγάπη :))

      Διαγραφή
  6. αγαπημενη μου φιλη υπεροχη η ιστορια! θλιβερη αλλα υπεροχη! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μυστηριακό τ θέμα σου
    περικλείει μεγάλες δόσεις
    εσωτερικής αναζήτησης
    και αυτογνωσίας
    Σου εύχομαι πάντα τέτοιες
    δημιουργίες που εστιάζουν
    στον πανανθρώπινο πόνο

    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όμορφη η ευχή σου, Ελένη μου! πολύ σ' ευχαριστώ!
      φιλί και ευχές για ένα όμορφο βράδυ

      Διαγραφή