Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Σε ποιον να μιλήσω;




Ας ουρλιάξει τουλάχιστον κάποιος μέσα σ' αυτή τη σιωπή, μέσα σ’ αυτόν το λευκό των παραδομένων κύκλο. Εϊ σε σας μιλώ! Τ' ανδρείκελα με τις μπάλες τις σιδερένιες σε πόδια και ψυχή που βήμα στης ευμορφίας τη γιορτή δεν κάνουνε. Σε σας με τα σφαγιασμένα στόματα που λέξη δε λένε.

Ανοίξτε τα παράθυρα! Εδώ μέσα αναδίδει πτωμάτων σαπίλα. Σα λύκος ουρλιάζει, σα θάνατος μυρίζει η τόση της ένοχης σιωπής η μοναξιά. Έρχεται και σε σφίγγει, όλο το σώμα παραλύει της ήττας η ενοχή.

Εϊ σου λέω! Θα ήθελα να μιλήσουμε μαζί. Να σχεδιάσουμε σχήματα πλεύσιμα. Ν’ εμπιστευθούμε την πιο τρελή μας σκέψη σ' ένα μπαλόνι κόκκινο. Καθώς το φως θα πέφτει χωρίς να εκπίπτει, πολλά θα μπορούσαμε να πούμε την ένοχη σιωπή να πέσει αφήνοντας στο σκότος. Πολλά να πούμε. Χρωματίζοντας το χιόνι το λευκό. Εμείς θα μπορούσαμε κόκκινο. Εμείς πορτοκαλί. Εμείς βουνά για τον αντίλαλο. Εμείς θάλασσα για το βυθό. Ένα κύμα χρωμάτων στου ουρανού το μύθο. Ένα σύννεφο αντικατοπτρισμού στης θάλασσας το μετέωρο.

Θα ήθελα πολύ να μιλήσουμε με τις πράξεις τις γενναίες που μας έχουνε στερήσει. Να βαδίσουμε προς την ένδοξη ομιλία μ' όλες τις προστακτικές του μέλλοντος. Μ' όλες τις δοτικές της αγάπης. Που είναι αυτές; Που πήγανε; Σε ποια πνιγήκανε του ποταμού πληγή; Ξέρουμε καλά τις εκβολές, μα τις πηγές μας όχι. Τις πηγές να μάθουμε! Τα πολύχρωμα φορέματα των επαληθεύσεων απ' της μνήμης τα θροΐσματα να ενδυθούμε. Ζωή με δροσερό αεράκι, με φως ως φυλλοθρόισμα απαλό.

Δεν απαντάς κι εγώ θέλω τόσο πολύ να μιλήσω! Αλλά σε ποιον; Στο χρόνο; Σ’ εκείνον που κάθισε πάνω στις καρέκλες τις άραχλες και μαύρες; Μέσα σ' άδεια σπίτια να μιλώ; Σε βλέμματα άδεια και χέρια κενά να κάτσει η φωνή μου;

Σε ποιον να μιλήσω; Πες μου!








24 σχόλια :

  1. σε μένα χαχαχα
    ένα έρωτημα που κάνουμε όλοι...
    μια ακόμα δυνατή ανάρτηση σου!!!
    φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλή δύναμη τότε! το θες; ε! θα το πάθεις!

      ευχαριστώ κορίτσι!
      φιλιά

      Διαγραφή
  2. Να σχεδιάσουμε πλεύσιμα σχήματα....

    Να αρμολογήσουμε τη μοναξιά μας
    με υλικά ανθεκτικά στον πόνο και τη σήψη
    να γίνουμε επιτέλους πιο ανθρώπινοι
    κι ας κοστίσει λίγο απ' τον εγωισμό μας
    Φτάνει να βρισκόμαστε κλεισμένοι
    μέσα σε κελύφη!!!!

    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αρκεί αυτά τα κελύφη να μην παραγίνουν ανθεκτικά και άθραυστα... αρκεί να μην γίνουμε απάνθρωποι, αντί για πιο ανθρώπινοι...

      φιλί

      Διαγραφή
  3. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω..όμως..
    "Αιτείτε και θέλει σας δοθεί, ζητείτε και θέλετε ευρεί,
    κρούετε και θέλει σας ανοιχτεί ".
    Μην σταματάς το λοιπόν!!

    Την καλησπέρα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ίσως κάποτε ακουστούμε Ανταίε... ίσως... κάποτε...

      να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  4. Μίλα σε μένα, έλα μαζί "να σχεδιάσουμε πλεύσιμα σχήματα", μα πόσο φοβάμαι μήπως χάσω το κόκκινο χρώμα μου ανεβαίνοντας..... Γλυκά φιλάκια μάτια μου! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αν μαζί, τότε όλα αλλιώς.
      αν μαζί, τότε το κόκκινό σου εγώ θα στο βρω...

      φιλιά θεόγλυκα! :))))

      Διαγραφή
  5. Μιλάμε ήδη... Συνέχισε να ρίχνεις κόκκινες φωτοβολίδες στον ουρανό, να σε βλέπουμε, να διαβάζουμε τα μηνύματα που εκπέμπεις. Θα ανταμώσουν τα "μπαλόνια" μας κάποια στιγμή.
    Να'σαι καλά Βίκυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μιλάμε ναι... και κάποιες φορές ακούμε αληθινά ο ένας τον άλλον... και τότε ο ουρανός γίνεται κατακόκκινος απ' τα μπαλόνια μας!
      να είσαι και συ καλά Μαρία!

      Διαγραφή



  6. Μα μιλάμε και επικοινωνούμε σε μήκη κύματος που ξέρουμε όλοι εμείς που κάνουμε δημιουργική την προσωπική μας μοναξιά.
    Και πίσω από όλα που εδρεύουν στο προσκήνιο, είμαστε ένα παρασκήνιο μυστικότητας που γεννά αβρότητες και αριστοκρατικές εκφάνσεις του πνεύματος-
    Όσο κι αν η αγάπη και η αγωνία μας είναι για τα οικουμενικά και τα κοινά.
    Απολαμβάνω τις λέξεις σου Βίκυ και έρχομαι κοντά σου διψασμένος για τρομερότητες του λεξιλογίου..
    Καλό βράδυ κυρία μου!






    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ένα παρασκήνιο μυστικότητας, αβρό και αριστοκρατικό... ένας κύκλος που όλο και στενεύει... ίσως και γι' αυτό τόσο πολύτιμος.
      απολαμβάνω απίστευτα αυτά τα μήκη κύματος, τα ζωογόνα.
      καλό βράδυ Κύριε!

      Διαγραφή
  7. _Ξέρεις, φίλε μου, κάποτε είχα μια τρελή ιδέα.
    _Χμμμ. Στις τρελές ιδέες δεν υπάρχει επιείκεια.
    _Ήθελα να αγαπήσω τον κόσμο ολόκληρο. Μου ήταν αδύνατο να μισήσω.
    _Ήταν μια εκδήλωση αδυναμίας.
    _Πάντα προσπαθούσα να είμαι ευγενικός. Να δείχνω τα καλύτερα αισθήματά μου.
    _Δεν αμφέβαλα γι' αυτό.
    _Αγαπούσα την αλήθεια και δεν εγκατέλειπα να προσπαθώ γι' αυτήν.
    _Αυτό ήταν το λάθος.
    _Περίμενα μια ελάχιστη κατανόηση. Τίποτε άλλο πέρα απ' αυτό δεν επεδίωκα.
    _Η καχυποψία, χαρακτηριστικό του ανθρώπου.
    _Ήμουνα πάντα αισιόδοξος για την ανθρώπινη φύση.
    _Ο άνθρωπος είναι περίεργο ζώο.
    _Ένοιωσα να εξαντλούμαι. Παρά τις αγαθές μου προθέσεις άρχισα να φοβάμαι.
    _Αποτέλεσμα μιας αξεπέραστης μάχης με την δυσπιστία.
    _Αν όπως λέγεται βλέπουμε με τα μάτια και ακούμε με τα αυτιά τι εμποδίζει να δει κανείς και να ακούσει σωστά.
    _Η καρδιά. Αυτή είναι που αποφασίζει, ακόμη και σε βάρος της λογικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-
      Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.
      Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου
      ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.
      Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος
      χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.

      Πίσω από το χάρτινο κήπο σας
      πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας
      εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη
      ο άνεμος δικός μου
      μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες
      μάταιοι λόγοι.

      Μην αμελήσετε.
      Πάρτε μαζί σας νερό.
      Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

      Διαγραφή
  8. Σε πόσα κόκκινα μπαλόνια έχω εμπιστευτεί τις πιο τρελές μου σκέψεις....κι αυτά συναντούν τα δικά σας μπαλόνια...κι έχω την εντύπωση πως μιλάνε και τα λένε όλα!
    Κι όσο ανεβαίνουν ψηλά, τόση ελπίδα γεννιέται...ποτέ δεν είναι αργά...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τι όμορφη εικόνα! τι δυνατή ελπίδα!
      φιλιά κατακόκκινα!

      Διαγραφή
  9. Μιλάμε πάνω σ' ένα καλωδιακό μεταίχμιο.
    Δεν αρκεί ο ήχος των πλήκτρων και το βλέμμα της οθόνης,
    μα Εμείς Είμαστε εδώ - με το Βλέμμα της ψυχής,
    τους ήχους των κυμάτων που μας ταξιδεύουν,
    και με τις κραυγές τούτης της σιωπής που μας συνδέει
    μεσ' απ' τους ωκεανούς.

    Εκρήγνυμαι - και ο κρότος μιας ακατάσχετης έντασης
    φτάνει σ' εσένα για να νιώσεις ότι είμαι ΕΔΩ και σε ακούω ..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν υπάρχει γλυκύτερο χάδι από το "είμαι ΕΔΩ και σε ακούω!"
      πόσο πολύ σ' ευχαριστώ!
      μια τεράστια αγκαλιά σου στέλνω

      Διαγραφή
  10. Σε κανεναν!
    Ποσες "σφαλιαρες" πρεπει να φαμε
    για να μαθουμε πως ο λογος
    εχει δυναμη και αποδεκτη
    οταν ντυνεται σιωπη?

    Οποιος μπορει να αισθανθει εχει καλως....
    διαφορετικα ας παρει τη μοναξια του παραπερα....
    παραπερα.....
    λιγο ακομα.......εεεεκει....καλως!

    Καλοξημερωμαπουχρωματιζειτηνπροσδοκια




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πολλοί άνθρωποι σιωπούν, όχι γιατί δεν έχουν να πούνε τίποτε, αλλά γιατί μ' αυτή τη σιωπή απόλυτα επικοινωνούνε.
      κάποιες φορές όμως πρέπει και να ΜΙΛΑΝΕ!

      καληνυχταεξωκαιμεσαμαςφως

      Διαγραφή
  11. Ανυπέρβλητη .. Σου στέλνω φιλί κι ευχή να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να είσαι καλά και να ονειρεύεσαι, ψυχή μου!
      σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  12. Έτσι είναι ! Αν δεν την έχεις επιλέξει τη μοναξιά, ξεσκίζει!
    Το ένιωσα πρόσφατα εγώ που τόσο τη λατρεύω! Δεν θέλω πάλι !
    Οι αναρωτήσεις σου μου θύμισαν και με ανατρίχιασαν!
    Φιλί ζεστό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η χειρότερη μοναξιά που έζησα ήταν αυτή ανάμεσα σ' ανθρώπους... οι τόσο τάχα μου δικοί μας, οι χειρότεροι ξένοι μας...
      σε φιλώ πολύ!

      Διαγραφή