Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Métro - boulot - dodo






... ενδιάμεσα από το boulot και το dodo, κάτι πρόχειρο για να γεμίσει το στομάχι. και τηλεόραση για να γεμίσει η μοναξιά. φέρνεις βόλτες στο απέραντα άδειο, μικρό σου σπίτι. φέρνεις βόλτες ανάμεσα σε καρέκλες και τραπέζια. μιλάς δυνατά στον άδειο καναπέ. μεταφέρεται η φωνή σου στα πολύβουα της σιωπής τα δωμάτια. μπαίνεις στην κρεβατοκάμαρα. το μεγάλο ντουλάπι ανοίγεις. κοιτάς μέσα: είναι γεμάτο από φόβο απόρριψης, από καχυποψία προς τους πάντες, από θυμό και θλίψη κι επίκριση του εαυτού και των άλλων. ω! πόσο σου λείπουν οι συναισθηματικοί δεσμοί που στο παρελθόν είχες. πόσο σιχαίνεσαι που βρίσκεσαι μ' ανατροπές στη ζωή σου! αίσθηση πνιγηρή σε γεμίζει. ωχου μωρέ! κανέναν δε χρειάζεσαι. κανέναν δεν έχεις ανάγκη.

κοιτάς το ψυγείο. πάνω στην πόρτα του, όμορφα μαγνητάκια. συγκρατούν, ούτε που μπορείς να μετρήσεις πόσα απλήρωτα. ωχ θεέ μου! πως θα τα πληρώσεις όλα τούτα; πως θ' αναπληρώσεις το χαμένο καιρό; ο κόσμος κινείται και συ παραμένεις σκιά ασάλευτη, σχεδόν αόρατη σκιά παραμένεις. ο κόσμος ένα τραίνο που σε προσπερνά.

κάθε που απ' τη δουλειά γυρίζεις, κοιτάς το άδειο σου σπίτι. μαύρος σκύλος τ' άδειο σπίτι που σε περιμένει για να δείξει τα δόντια του. το τίποτα αιωρείται. το τίποτα μια απειλή ασύμμετρη. όσες φορές και να βάλεις πλυντήριο, τούτον το φόβο από μέσα σου δε θα μπορέσεις να καθαρίσεις. ήρθε και κόλλησε σαν μολυσματική ασθένεια και συ αντιβίωση δεν έχεις στο φαρμακείο σου.

πνίγεσαι. πνίγεσαι κι ανοίγεις το παράθυρο. από το δρόμο έρχονται φωνές παιδιών. παιδιών που κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. παίζουνε, πέφτουνε, τα γόνατα και τους αγκώνες τους γδέρνουν. πέφτουν και σηκώνονται και συνεχίζουν το παιχνίδι. δεκάρα για το πέσιμο δε δίνουν. και εσύ; εσύ; ένα μικρό, άθλιο, τρομαγμένο, μίζερο ανθρωπάκι που δεν ξέρει πως να ζήσει τη ζωή που του χαρίστηκε. 
κλείνεις το παράθυρο. μαζί του και κάθε ελπίδα ανάσας. τρέχεις να κρυφτείς κάτω από το παχύ σου πάπλωμα, κάτω από το πηχτό σου σκοτάδι. κάτω από το βολικό σου τίποτα.

έτσι, πάλι, θα σε πάρει ο ύπνος.
με την τηλεόραση αναμμένη και τ' όνειρά σου σβηστά... 






22 σχόλια :

  1. χρειαζεται πολυ καλη θεληση για να δει κανεις θετικα τη ζωη του...και πολυ δυναμη για να βρει ενα φως
    στα σκοταδια του...τυχεροι οσοι τα καταφεραν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν μας επιτρέπεται να μην τα καταφέρουμε!

      Διαγραφή
  2. Ειπες τη μαγικη λεξη....."ωχ θεε μου"
    Αυτο φτανει....επικεντρωσου ομως....
    Διαφορετικα.......θες να ερθω ή να ερθεις?

    Αυτος που θα προσφερει το γεματο μεσα του
    ειναι αυτοματα βαλσαμο για ολες τις πληγες
    του κενου...ΟΛΩΝ!!!

    Καλημερολουλουδοσεκοσμουλικοπουδεχωραηαπεραντοσυνητωνεννοιων.Στριμωξεκαπουλιγοηλιο,ηρωατουχαους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να έρθουμε! να γεμίσει ο κόσμος μας βάλσαμο... να μην υπάρχει παράθυρο κλειστό!

      καλημεραγλυκιαναζεστανειηψυχηηπαγωμενη!
      φιλί!

      Διαγραφή
  3. καλημερα Βικουλα!

    εμενα με παιρνει ο υπνος με τη τηλεοραση κλειστη και τα ονειρα μου ανοιχτα! αλλα την ημερα ανοιγει η τηλεοραση και κλεινουν τα ονειρα... αστα.... :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημέρα μικρό μου!
      ότι πιο υγιές είναι αυτό που κάνεις!

      Διαγραφή
  4. παράλληλες ζωές ζούμε Βίκυ μου... από διαφορετικά κουτιά, από διαφορετικές μεριές, αλλά παράλληλες...
    όταν αλλάξει κάτι και συναντηθούμε όμως...
    Καλή σου μέρα!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι... παράλληλες ζωές...
      για να συναντηθούμε, όμως, πρέπει να το θέλουμε πραγματικά! και εμείς και οι άλλοι!

      καλημέρα hana μου!

      Διαγραφή
  5. Στο "βολικό σου τίποτα" ανιχνεύεται ενίοτε ακατανόητη δύναμη.

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν ξέρω NeLaκι μου. είναι κάτι σαν την αυτοκτονία: εύκολη λύση για αδύναμους ή για δυνατούς;
      δεν μπορώ εύκολα ν' απαντήσω...

      καλημέρα!

      Διαγραφή
  6. πολύ αληθινή η ανάρτηση σου!!
    όλοι μας βρίσκουμε δικά μας κομμάτια μέσα της...
    μας βοηθάς να τα δούμε και να προβληματιστούμε...
    αχ αυτό το βολικό τίποτα και όνειρα σβηστά...
    καλό μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είναι που όλοι λίγο-πολύ έχουμε περάσει ή περνάμε παρόμοιες καταστάσεις.

      σ' ευχαριστώ κορίτσι!
      καλημέρα!

      Διαγραφή
  7. Μοναξιά που φωνάζει από ηχεία
    με χιλιάδες φωνές και σε παρασέρνει
    σε ένα απέλπιδο στενό αδιέξοδο....
    Κλείνεις τα αυτιά και παίρνεις παραμάσχαλα
    κομμάτια των ονείρων που έχουνε απομείνει ακόμα
    Συνωμοτείς με το ανέφικτο και οραματίζεσαι ...κι όπου βγει

    Υπέροχο το κείμενό σου Βίκυ...δυνατό σαν κραυγή πρι το τέλος


    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μοναξιά ναι. μα εγκατάλειψη; έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;
      πόσο όμορφα δείχνεις το δρόμο: "Συνωμοτείς με το ανέφικτο και οραματίζεσαι ...κι όπου βγει"!

      να είσαι καλά, Ελένη μου!
      φιλί

      Διαγραφή
  8. Ω! Τι τιμή!
    Ευχαριστώ που έγραψες για το ψυγείο μου! Με τα μαγνητάκια και τα απλήρωτα!

    Ε, κι αν πνίγομαι καμιά φορά, ανοίγω το παράθυρο. Και δεν το κλείνω. Μέχρι να έλθουν στα ίσα τους οι ανάσες μου.

    Κίσιζ δίαρ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. το δικό μου να δεις! χαχαχα

      το καλύτερο κάνεις, Αθηνούμπα μου! παράθυρο ανοιχτό και ανάσες μεγάλες!

      κίσιζ μαϊ μπιουτι!

      Διαγραφή
  9. Τα μαγνητάκια μπορούν να συγκρατήσουν κι άλλες υπενθυμίσεις.
    "Να μην ξεχάσω να ζήσω", για παράδειγμα.

    Καλό βράδυ Βίκυ μου... Με κλειστή την τηλεόραση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ω τι καλύτερο, από το να θυμόμαστε πάντα να ΖΟΥΜΕ!!!!!

      καλημέρα Μαρία μου... με όνειρα γεμάτη!

      Διαγραφή
  10. Σ' αυτό το...."παχύ πάπλωμα" κρύβεται όλη η παγίδα "ποντικάκι".........

    Καλημέρα ομορφιά μου και φιλάκια γλυκά! :))))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έτσι κοριτσάρα μου!
      το ξέρουμε δα πως η μιζέρια, η κατάθεση των όπλων είναι η εύκολη λύση. η ζωή θέλει κόπο και αγώνα και εμείς στα εύκολα μάθαμε, ακόμα και αν πονούν...

      πολλά φιλιά - μεγάλη καλημέρα!

      Διαγραφή
  11. Όσο παραμένουν σβηστά τα όνειρα τίποτα δε θα αλλάξει...
    Εκτός ίσως από το νούμερο των απλήρωτων λογαριασμών, αλλά δε θα σκάσω για αυτό...έτσι κι αλλιώς έβγαλα τα μαγνητάκια από το ψυγείο...ας έρθουν να το πάρουν να μη χρειάζεται και γέμισμα...ή...ή...να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν...και όνειρα κι ελπίδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ακούγεται τόσο ελπιδοφόρο, Μαρία μου: να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν... και όνειρα κι ελπίδα...!
      μακάρι!

      Διαγραφή