Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Της ζωής το τρένο



Τι κάθεσαι εκεί και έτσι με κοιτάς με κείνο το βλέμμα το κακόμορφο και τ' απεχθές της άκρατης της λύπης; Θαρρείς πως στης ζήσης την ομορφιά δεν ενέκυψα με ζήλο; Θαρρείς πως είμαι εγώ που λιποψύχησα; Πως μαινάδα που την ευφροσύνη ξερίζωσε εγώ; 

Μα έφτασες, έρμο μου, ως εδώ και δεν το νόγησες ακόμα; Πως σε κάποιους σταθμούς σφύριξε ισχνά της ζωής το τρένο; Πως συριστικά κι επίμονα σε κάποιους άλλους; Σφύριξε και χάθηκε χωρίς να περιμένει. Πότε της αφετηρίας παιδιά και πότε πριν τον σταθμό τον τελευταίο, ούτε που το καταλάβαμε. Στο ενδιάμεσο, κάποιος την τόση ταχύτητα δεν άντεξε. Τους συρμούς εκτροχίασε με τα χέρια του τα δυο.  Ίσως ήμουνα εγώ. Ίσως κάποιος άλλος ήτανε επιβάτης θαρσαλέος. 

Σ’ ένα βαγόνι καθισμένοι, σε μια θέση στο παράθυρο μπροστά με τα μάτια κλειστά ταξιδέψαμε. Ως πράξη μαθηματικά απλή. Εμείς. Η μονάδα. Του αδηφάγου κι απέραντου σύμπαντος μονάδα. Ταξιδέψαμε με ήχους μονότονα επαναλαμβανόμενους. Αντάρα και βουή στο δια πυρός και σιδήρου ετούτο ταξίδι. Ακούγαμε το τρένο το που στις ράγες έτρεχε. Τις ράγες που υπόκωφα ψιθύριζαν πως φωτιά ανεξέλεγκτη τις σμίλεψε. Πως αέρας πεχλιβάνης τις πάγωσε. Εκεί κινηθήκαμε. Στις παγωμένες ράγες. Κολλήσαμε μερικές φορές τ’ αυτί στο παράθυρο. Τη συχνότητα της ζωής αφουγκραστήκαμε. Για λίγο ή για πολύ. Για όσο. Μια αλματώδη άνοδο του ήχου ζήσαμε πριν το διάγραμμα το ευθύγραμμο της πτώσης. Κι έπειτα, σιωπή.

Τι με καίει, περισσότερο, νομίζεις και έτσι σου μιλώ; Το αίμα το που στις ράγες του χύθηκε ή ο πυρετός που με καίει;



18 σχόλια :

  1. Διαβάζω και λιώνω, κι έρχομαι να πω...
    Τι να πω,άραγε?
    "Δε θες όμορφα λόγια.Την αλήθεια θέλεις."
    Μα την αλήθεια εσύ μας τις δίνεις, μάτια μου, κι εμείς απομένουμε βουβοί και πληγωμένοι, γιατί είναι γνωστό πως η αλήθειες πονάνε...
    Μια αγκαλιά κι ένα φιλί θα αφήσω.
    Μην τα μετρήσεις με την ποσότητα, μα μέτρα τα με την ανάγκη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πως να μετρηθεί η αγάπη; πως η ανάγκη μετριέται; πως ένα, από μέρους μου, απλό ευχαριστώ μπορεί να μεταδοθεί;
      με μια εκ ψυχής αγκαλιά μονάχα...

      Διαγραφή
  2. κι υπαρχουν κι αυτα τα τρενα Βικυ μου. κι αυτα τα βαγονια. κι αυτοι οι επιβατες. και κατι ιδιαιτερες στασεις. κι υπαρχουν τοσα πολλα! παλι καλα που υπαρχεις κι εσυ και μας τα δειχνεις οπως πρεπει!

    να εισαι καλα αγαπη μου! φιλακια πολλα! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλά που υπάρχουν και άνθρωποι ως εσύ που ξέρουν αγάπη να δίνουν...
      καλημέρα ομορφιά μου!

      Διαγραφή
  3. Πρώτη φορά ένα ταξίδι με τρένο, μου άρεσε τόσο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. με τα λόγια σου αυτά μας κάνεις να βλέπουμε ο καθένας το τραίνο της δικής του ζωής...
    εξαιρετική και η σημερινή σου ανάρτηση...
    πολλές φορές δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια όσα μεταδίδεις με τις λέξεις σου...
    καλό μεσημέρι κυρία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ακόμα και η απουσία λέξεων, λόγος "φλύαρος" και μυστικός γίνεται...
      σ' ευχαριστώ πολύ και σε καλημερίζω.

      Διαγραφή
  5. Πονάει το τρένο σου Βίκυ μου. Θα μπορούσε από καταπράσινα τοπία να περνάει και αναψυχής ταξίδι να έκανε. Μα το δικό σου το τρένο χάραξε τις ράγες με αίμα. Ο λόγος σου συγκλονίζει
    Καλό βράδυ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. θα μπορούσε... ίσως ακόμα να το μπορεί... ταξίδι-τραίνο με μιαν άλλη διαδρομή, απ' έναν άλλο σταθμό αν πάρουμε...
      Αριστούδι μου, πόσο λίγο ένα ευχαριστώ ακούγεται...

      Διαγραφή
  6. Καλό μήνα να χεις Βίκυ μου! Ευλογημένο και δημιουργικό!
    ''με τα μάτια κλειστά ταξιδέψαμε'' τόσο πληγωτικός ο στίχος σου αυτός. Πότε λαθρεπιβάτες στα βαγόνια και πότε να τρέχουμε ξοπίσω τους λαχανιασμένοι κι αργοπορημένοι.
    Τι φοβήθηκα πιο πολύ; Αυτό το βλέμμα..
    Υπέροχο Βίκυ! Σε φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μέσα σε κάθε βλέμμα είτε ο φόβος του λαθρεπιβάτη, είτε η ανασφάλεια του ταξιδιώτη ανεξίτηλα ζωγραφίζεται...
      καλό μήνα Μαριλένα μου. γλυκά σε φιλώ και σ' ευχαριστώ.

      Διαγραφή
  7. Είναι αυτό που λένε "Πέρασε ξαφνικά η ζωή μπροστά μου"...
    Και να'σαι καλά που με τράβηξες στο βαγόνι σου και κάτσαμε παρέα στο παράθυρο.
    Η αναπόληση θέλει καλή συντροφιά.
    Καλές ράγες να έχεις στο εξής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. το μαζί "στο ίδιο βαγόνι, παρέα στο παράθυρο" πονάει πάντα λιγότερο κι έτσι η λύπη στο ταξίδι γι' αυτά που δεν θα συμβούν ή γι' αυτά που ποτέ δεν θα ειπωθούν μικρότερη γίνεται...
      καλές ράγες Κανελλάκι μου!

      Διαγραφή
  8. Αν ζούσε ο κολλητός μου, θα ήθελα αυτό το γραπτό σου να του χαρίσω... Δεν θέλω ακόμα να σου πω το γιατί. Ίσως κάποια στιγμή άλλη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αν ζούσε ο κολλητός σου... αν ζούσε η κολλητή μου... ίσως κάποια άλλη στιγμή... ίσως όλοι μαζί συναντηθούμε...

      Διαγραφή
  9. Το "σφύριγμα " της γραφής σου Βίκυ μου, μεγεθύνει τον ήχο της σιγαλιάς μας, που σαν νυσταγμένοι ταξιδιώτες επιβιβαστήκαμε στο τρένο της ποίησης και σκαλώσαμε με πόνο στις λέξεις σου!
    Σπάταλο άλγος ψυχής, αν τη λάθος διαδρομή διαβήκαμε, μα πάλι θ' αναρριχηθούμε στα βαγόνια της ζωής να ταξιδέψουμε!
    Άνθισες τη σκέψη πάλι στις ερειπωμένες ράγες μας, Βίκυ μου! Να είσαι καλά και να έχεις ηλιόφωτες διαδρομές!
    Φιλιά πολλά με αγκαλιά!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όσο ζούμε, πάντα θα υπάρχει ο χρόνος τα λάθη να διορθώσουμε... τίμιες, κυρίως, αλλά και γιατί όχι; ηλιόφωτες διαδρομές να έχουμε όσα βαγόνια κι αν αλλάξουμε στης ζωής μας το τρένο.
      να είσαι πάντα καλά Κατερινιώ μου! να δροσίζεις με την ευγένειά σου τις καρδιές μας!
      σε φιλώ γλυκά!

      Διαγραφή