Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Έρημα σπίτια





Τις νύχτες νερό κι αλάτι γίνομαι
καθώς πολλά νεκρά ψάρια περνούν απ’ τη μνήμη
πολλές ανύμφευτες λέξεις στο στόμα κολυμπούν

βυθίζομαι και πάνω μου χτίζονται έρημα σπίτια
μικρά έρημα σιδερένια σπίτια
οι σκουριασμένοι τοίχοι τους σωπαίνουν
τις πόρτες τους τις τρώει το σαράκι
τ’ απάτητά τους πατώματα γεμίσανε γλιτσίνιες
χιλιάδες φύκια στις στέγες ξεκουράζονται
πάνω στην πλάτη μου έπιπλα σαπισμένα
άδειες από καιρό οι κουτσές του καρέκλες
τραπέζια που μήτε ψίχουλο επάνω τους δεν έχουν
 
τις νύχτες που την ψυχή ο άνεμος σαρώνει
οι θίνες ιστορίες σκορπάνε για απόντες






5 σχόλια :

  1. Ψηλαφίζεις τοπία της μνήμης

    Σε φιλώ πολύ Βίκυ μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απίστευτο "δείγμα γραφής"... ❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δέος και ανατριχίλα ψυχής Βίκυ μου. Σε συνδυασμό με την εικόνα σου, τι να πω. Πανέμορφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα αγαπημένη μου. Υπέροχη όπως πάντα. Ανατριχιάζεις τις ψυχές μας.

    Διαπίστωσα πως όντως ειχα διαγραφεί αλλα δεν ξέρω πως.... σκέφτηκα πως μπορεί να φταίει το google + γιατί τωρα που πηγα να ξαναγραφω με εβαλε ετσι.

    φιλια πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. τις νύχτες που την ψυχή ο άνεμος σαρώνει
    οι θίνες ιστορίες σκορπάνε για απόντες............

    ΑπάντησηΔιαγραφή