Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Σπασμένος καθρέφτης




Ο καθρέφτης σε χίλια κομμάτια σπάει
όταν η σελήνη γέρνει στο κρεβάτι της
όταν δυο χείλη πάνω της σκύβουν
φιλί παγωμένο να δώσουν
χιλιάδες πουλιά σε δέντρα κουρνιάζουν
σε ρόδα εφτασφράγιστα κι εξόριστα
σκιές γλιστρούν δενδρώδεις και κλαίουσες
αναζητούν τις από χρόνους χαμένες ρίζες
λαγούμια σκάβοντας στις φυλακές τους
καλλιεργώντας ελπίδες ψεύτικες
σε νύχτες πηχτές και μολυβένιες
στο χείλος του τίποτα και του θανάτου
χώρος δεν υπάρχει ούτε τόπος για πόνο
σαν έρθει ανώφελο κι αδυσώπητο το χάραμα
κρέμονται απ’ τις στέγες καμινάδες απελπισμένες
ξερνώντας μια σκοτεινιά
βρώμικη πυκνή και μαύρη







1 σχόλιο :

  1. Από τα πιο όμορφά σου Βίκυ μου.....! εκπληκτικό....! πραγματικά με μάγεψε, θέλω να το διαβάσω πολλές-πολλές φορές.
    Καλησπέρα κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή