Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Εμείς

Εγώ
τυλιγμένη πάνω σου
σαν κισσός αειθαλής
διακρίνω τα πρωινά
μέσα απ' το χορό των σκιών
που στήνουν οι φυλλωσιές σου


Εσύ
να πλέκεις τα χέρια σου
γύρω απ' τα γόνατά μου
σα να 'μουνα θεά
να σε μυήσω ικέτευες
στο μυστήριο το άχραντο
της εκούσιας περιπλάνησης


και ύστερα ξυπνώ
και λείπεις



γυμνή ως φωτιά
π’ ανεμοστρόβιλοι αρπάζουν
δεν υποτάχτηκα
και δεν αγάπησα
τόσο εσένα π’ άγρια με θέρισες
όσο αγάπησα των ματιών σου
τα ναυαγισμένα καράβια
με τα τραγικά ονόματα
τους μακρινούς φάρους
το λαμπυρίζον μαύρο τους
τις νύχτες που γύρευα μόνη
το χαμένο να βρω εαυτό
τις νύχτες που γυρνούσα μόνη
χωρίς κανείς να μ’ αγγίζει
τις νύχτες που μέσα μου σκότωνα
κάθε παλιά αυταπάτη








4 σχόλια :

  1. Φευγαλέοι ψίθυροι οι
    εικόνες των ματιών

    φιλί γλυκό Βίκυ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τις νύχτες που μέσα μου σκότωνα
    κάθε παλιά αυταπάτη ...... ❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάθε φορά υποκλίνομαι στην κατάθεση ψυχής σου κορίτσι μου....! μαγικό τούτο εδώ....! πόσα συναισθήματα.
    Τον σεβασμό μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Από τα ποιήματά σου που τα διαβάζω κι αντίστροφα, από το τέλος στην αρχή!! Μοναδική μου Βίκυ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή