Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η μοίρα η κακή


Στεγνωμένες σκιές σ’ ασφυκτικά περίκλειστα παράθυρα και σπίτια. Μία αγέλη από βρώμικες ζωές, από προσωπεία νεκρικά, από χέρια αιδημοσύνης που πλέκονται και ξεπλέκονται, με μάτια ολάνοιχτα επίκλησης φτηνής. Ποτέ δε μίλησαν, δε απαίτησαν τίποτα ποτέ. Στις λευκές της ζωής τους ημέρες προτάσσουν στήθος μαραμένο, καλυμμένο από κλωνάρια αξιοθρήνητα χάρτινης διαφυγής. Σέρνουν ξυπόλυτοι της ύπαρξής τους τα υπάρχοντα από δωμάτιο σε δωμάτιο σε μια κίνηση άσκοπη και διαρκή, υστερικά κλαίνε, επίκληση κάνουν αξιοπρεπούς ζωής. Έτσι. Με χέρια που πλέκονται και ξεπλέκονται δίχως ποτέ τα της ζωής να πράττουν ψιθυρίζοντας πως η μοίρα τους φταίει που τους έλαχε κακή…







2 σχόλια :

  1. Πολύ σωστή προσέγγιση της "κακής μοίρας¨και του τυχόν βολέματος πίσω απ' αυτή τη ρήση. Να είσαι καλά Βίκυ μου. Ένα ακόμα όμορφο γραπτό σου. Καλή βδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κρίμα που ποτέ δεν μίλησαν και που δεν απαίτησαν τίποτα ποτέ... ✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή