Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Έρημο σπίτι

Σιγά-σιγά αποσύρεται η μέρα
του φωτός ταράζεται η κινούμενη άμμος
κι ούτε μια κίνηση ούτε μια λέξη
ίσκιοι μονάχα και ερημιά αναδύονται
σ’ ένα φθινόπωρο που ετοιμοθάνατο κείτεται
γυμνό και έκθετο απ'
τη λεηλασία του χειμώνα
απ’ το στόμα βγάζοντας πικρές αναθυμιάσεις


με ρήτρα αίματος εδόθη η ζωή
σε μη αντιστρέψιμη πράξη θανάτου
με φθόγγους μικρούς και ζώου κραυγές 
αδιάρρηκτες σκιές απειλητικές και δυσοίωνες
παραφυλάνε παντού – τρομοκρατούν τα πάντα
στήνοντας δίχτυα αδιάρρηκτα με μοχθηρές μεθόδους

γλύφει ο πατέρας απ' το αίμα τις πληγές
κροταλίζουν της μάνας τα σπασμένα δόντια
επάνω στο τραπέζι τρία ανάβουνε κεριά
για τρία κεφάλια από σώματα ορφανά
θρηνούν την ερημία καρέκλες σπασμένες

περασμένα μεσάνυχτα
στους ίσκιους της βραδιάς
το σπίτι κοιμάται ακατοίκητο






3 σχόλια :

  1. Η ένταση μιας θλίψης που συντρίβει...

    Καλημέρα Βίκυ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό πάλι που συνταιριάζεις υπέροχους στίχους με φωτογραφίες μοναδικές είναι εκπληκτικό. Πολύ όμορφο Βίκυ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή