Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Έρημο σπίτι

Σιγά-σιγά αποσύρεται η μέρα
του φωτός ταράζεται η κινούμενη άμμος
ίσκιοι μονάχα και ερημιά αναδύονται
ούτε μια κίνηση ούτε μια λέξη
σ’ ένα φθινόπωρο που ετοιμοθάνατο κείτεται
γυμνό κι έκθετο απ' τη λεηλασία του χειμώνα
απ’ το στόμα βγάζοντας πικρές αναθυμιάσεις

με ρήτρα αίματος εδόθη η ζωή
σε μη αντιστρέψιμη πράξη θανάτου
με φθόγγους μικρούς και ζώου κραυγές
 
αδιάρρηκτες σκιές απειλητικές και δυσοίωνες
παραφυλάν παντού – τρομοκρατούν τα πάντα
στήνοντας δίχτυα αδιάρρηκτα με μοχθηρές μεθόδους

γλείφει ο πατέρας απ' το αίμα τις πληγές 
κροταλίζουν τα σάπια της μάνας δόντια
 
επάνω στο τραπέζι τρία ανάβουνε κεριά
τρία κεφάλια από σώματα ορφανά
 
πάνω σε καρέκλες κάθονται ραγισμένες

περασμένα μεσάνυχτα 
στους ίσκιους της βραδιάς
 
τούτο το σπίτι κοιμάται ακατοίκητο








3 σχόλια :

  1. Η ένταση μιας θλίψης που συντρίβει...

    Καλημέρα Βίκυ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό πάλι που συνταιριάζεις υπέροχους στίχους με φωτογραφίες μοναδικές είναι εκπληκτικό. Πολύ όμορφο Βίκυ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή