Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Πρέπει




Τρέχω
τις δουλειές να προλάβω πρέπει
το σίδερο καίει καίνε τα μάτια
ένα χέρι γαμψό ξεριζώνει
τα μοβ κυανά και μαύρα σωθικά
κομματάκια χιλιάδες ένα κανένα
να τα μαζέψω στο καλάθι πρέπει
μαζί με τ’ ασιδέρωτα

τρέξε! τρέχω
δίχως φιλί δίχως αγκαλιά
το σίδερο καίει τα μάτια καίνε
ανάσα καμιά







Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Άζωη ζωή


Σαν φυτό τη ζωή της έζησε
που όμως δεν άνθισε ποτέ
παιδιά του ήλιου δεν γέννησε
μονάχα λύπη σκοτεινή

θυμάσαι Μαρία, Ελένη, Σοφία;
θυμάσαι που κάποτε
όνειρα άκαυτα έκανες;










Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Της πίκρας το τοπίο


Θα πεθάνω από καρκίνο του σπονδυλικού καημού
από κάποια κύτταρα που ξαφνικά θα σαπίσουν
ένα βράδυ ηδονικό, ξέφρενα ζεστό και μυρωμένο
από δαγκώματα εκατό ίσως και χίλια
σε πόδι κι αυτί απ' αρουραίους γλυκά φαγωμένα
ο ουρανός πριν το ξημέρωμα θα πέσει επάνω μου
κατακρεουργημένος από φονιάδες αδίσταχτους
θα πεθάνω από μια έκρηξη που τ’ αυτιά θα τρυπήσει
αγνοώντας πως χρόνους πολλούς κάθε μέρα πεθαίνω
σε φυλακές εγκλωβισμένη και σε συντρίμμια λυπημένα
κυκλωμένη απ' τη μουντάδα του παμφάγου καιρού
με το σώμα φαγωμένο από τρωκτικά λιμασμένα
που αδηφάγα κι ανελέητα τις σάρκες καταπίνουν

θα πεθάνω γυμνή ή ντυμένη στα μαύρα ή στα κόκκινα
θα πεθάνω μ' άβαφα κι άκοπα των ποδιών μου τα νύχια
με γεμάτα δάκρυα των χεριών τις παλάμες
με μάτια ξεριζωμένα από φεγγάρι τιμωρό
που κουβέντες μοχθηρές θα ψιθυρίζει στους ανέμους

θα πεθάνω και μπροστά μου δίχως έλεος θα σκοτώνουν
παιδιά μανάδες κι άντρες μ' έκπληκτα πρόσωπα κι ωχρά
διπλούς και τριπλούς λάκκους θα σκάβουν
με χέρια δεμένα μέσα σε ποτάμι ορμητικό
μέσα σε φωτιά με πόδια παγωμένα θα πεθάνω

- τότε που όλα θα έχουν τελειώσει
ένας ήλιος σκληρός, σαν μάτι κυκλώπειο,
αυτό της πίκρας το τοπίο θα φωτίσει -







Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Ματαιώσεις


Έλεγα πως ένα βράδυ θα φύγω
έλεγα πως πρέπει να κάνω κάτι
σήμερα οπωσδήποτε θα κάνω κάτι

πέρασαν χρόνοι και καιροί
κάθε που ξημερώνει το ίδιο πάντα λέω
σήμερα εξάπαντος θα φύγω

κάθε που βραδιάζει
αύριο, λέω, αύριο