Στων εγκλείστων τον κόσμο
κουρελήδες βασιλιάδες ή στρατηγοί δίχως γαλόνια. Πουλιών βγάζουν φωνές ή
σκύλων. Φωνάζουν ή ακαταλόγιστα μιλούν. Κάποιοι –που επικίνδυνους τους είπαν–
χειροπόδαρα δεμένοι σε κλίνες σιδηρές, πολλοί ναρκωμένοι είναι, κάποιοι στην
απομόνωση.
Κι ο Σπύρος εκεί. Από χρόνια στων έγκλειστων τον κόσμο. Ως μια κατάρα, ως στίγμα τον έβλεπαν στην οικογένεια. Στην αρχή τάματα έκαναν κι εξορκισμούς, μήπως και γιάνει ο ζαβός. Μα, αλλού τ’ όνειρο κι αλλού το θάμα. Ως μιαρό τον διέγραψαν απ’ των ζωντανών τα κιτάπια, να κρύψουν τη ντροπή. Για τους δικούς, ανενδοίαστα, νεκρός από καιρό. Δίχως καντήλι αναμμένο.
Φορώντας τα τριμμένα της αθωότητας ρούχα, χρόνια στο ψυχιατρείο έζησε. Κι όλα τα χρόνια "μάνααααααα μααα μα" φώναζε το τίποτα κοιτάζοντας.
Κάποια μέρα, σ’ ώρες βουβές, κουρελής κι αέρινος ταξίδεψε. Ελεύθερος κι ευπρόσδεκτος στο σύμπαν.
Στο νεκροτομείο στων αζήτητων τη λίστα βρέθηκε. Ο Σπύρος ο αθώος. Ο Σπύρος ο "τρελός".
(πίνακας του Μιχάλη Μαδένη
Ο Μιχάλης Μαδένης, με τόλμη και ευαισθησία,
ζωγραφίζει τρόφιμους ενός ψυχιατρικού νοσοκομείου, αποκαλύπτοντας, μέσα από τις ταλαιπωρημένες τους μορφές, το δράμα της ψυχικής νόσου. Αυτοί είναι οι αληθινοί εξόριστοι της ζωής και της κοινωνίας, εξόριστοι και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Πρόκειται για αυστηρά μνημειακές μορφές, πρόσωπα που σε καθηλώνουν με τα τραχιά ή θλιμμένα μάτια τους και τα βασανισμένα σώματά τους, σε αμήχανες στάσεις. Στη σειρά αυτή των πορτρέτων, ο Μαδένης αναδεικνύει ως κυρίαρχη φόρμα τη ζωγραφική ή σχεδιαστική επιφάνεια του προσώπου. Τις μορφές τις περιβάλλει απροσδιόριστος σκοτεινός χώρος, από τον οποίο αναδύονται και φωτίζονται δυνατά. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα στον θεατή να προσέξει όλες τις λεπτομέρειες των εικονιζόμενων, οι οποίοι με τη σειρά τους, τον οδηγούν σε εκείνο που οι κοινωνικές συμβάσεις τον έμαθαν συνήθως να αποφεύγει: το ανθρώπινο βλέμμα.)
