Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Ο πόνος μαύρος σκύλος π’ αλυχτά.






Σ’ έναν ουρανό σκοτεινό κρέμονταν ένα ισχνό, μισοφαγωμένο φεγγάρι. Στο λιγοστό του φεγγαριού φως, η γυναίκα με το συννεφιασμένο πρόσωπο και τα λυπημένα μάτια, έβλεπε αδιάφορα το θάνατο να περνάει μπροστά απ’ το νεκρό της παράθυρο. Το παγωμένο χνώτο του άφηνε σημάδια στα τζάμια των σπιτιών. Λίγα μαύρα πουλιά ίσα που ξεχώριζαν στα κλαδιά των δέντρων. Λίγες ώρες πριν, βουβά και νικημένα, είχαν πετάξει τις φτερούγες τους στις λάσπες. 

Φυσάει ένας αέρας άγριος. Η γυναίκα αρχίζει να τρέμει. Γίνονται κύματα τα χέρια, τα βουλιαγμένα της καράβια βγαίνουν στον αφρό. Χώνονται τα δόντια στην καρδιά,  ένας-ένας κόβονται οι κάβοι όλοι. Τα δάχτυλά της δεν έχουν τίποτα πια ν’ αθροίσουν. Δεν έχουν τίποτα πια να χάσουν. Πουλιά νεκρά τα δάχτυλα, που νύχια ν' ακονίσουν δεν έχουν. Αυτή, η κληρονόμος των πουλιών, δέντρο δεν έχει να σταθεί λίγο να ξαποστάσει. Όλη τη νύχτα, φτύνοντας χολή, στα τάρταρα θρηνητικά πετάει. Το πρωινό, κατάκοπη, τσακίζεται κάτω απ' έναν κάτασπρο ουρανό. Ολοκαύτωμα γίνεται το άλαλον πνεύμα. Μήτρα κενή. Μαύρη νεφέλη. Πέντε οι άρτοι οι καμένοι. Άσπλαχνου θεού υιοί γινήκαν. Πληγή μεγάλη, θύρα προβάτων η ψυχή.

--------------------------

Τρία πνεύματα ακάθαρτα σύλησαν τον πρωινό αστέρα. Οι μέρες του, οιδήματα στο δέρμα. Ποίον έσταζε η κάθε του στιγμή. Ένας πυρετός, μια κακοφορμισμένη φούσκα η ζωή του. Σε στρυμόνες στιγμών, γονάτιζε ο εσφαγμένος. Σε θαλασσοπλάνητα όνειρα δεν ταξίδεψε ποτέ, παρά μονάχα στης βροντής το φριχτό μουγγητό, στης λύτρωσης τον αφεύγατο πόθο.

Σύγκορμο σπαρνεί το σώμα το χιλιοτρυπημένο, καθώς σκάει στις φλέβες του το αίμα κι αποκαλύπτει τις κακοφορμισμένες του πληγές. Γίνεται μαύρο νερό, γίνεται μια κλωστή λεπτή και κατάμαυρη το αίμα στις όχθες της ποταμοφόρητης νύχτας. Γίνεται δάκρυ στα μάτια του δυσοίωνου γκιώνη. Άγιο μύρο το δάκρυ. 

Της μοίρας του το φουστάνι χιλιοξεσκισμένο. Τους τρεις, του άδειου του σπιτιού, καθρέφτες τρία μαύρα πανιά σκεπάζουν: το ένα της πολυφίλητης γυναίκας, το άλλο του άξιου γιου, το τελευταίο της χαϊδεμένης κόρης. Οίκουρος όφις, σε ποίμνιο προβάτων αναπαύθηκε. Γέμισε το άμωμο στρώμα τάφρους. Η ουρά του θηρίου τα σπλάχνα του χτυπά. Το πελώριο στόμα του, τον καταπίνει.

--------------------------

Ο πόνος είναι μαύρος σκύλος π’ αλυχτά.






16 σχόλια :

  1. Οταν δημιουργουσαμε το "μερος"
    για να υποδεχθει τον πονο...
    πως νιωθαμε???????

    Οσο κι αν αλυχταει
    πονος ειναι...θα περασει..
    με ή χωρις ανασα.

    Καλησπεραειμαιστοδρομομετασκυλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. υπάρχει και πόνος που δεν περνά. να είσαι σίγουρη γι' αυτό αγριομελένια μου.

      καλημεραευχομαιναταπροσπερασεις

      Διαγραφή
  2. Ενταξει, Βικουλα μου δε ξερω τι να πω... Ενα απλο υπεροχο αρκει; :)

    Συγχαρητηρια ματια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αρκεί και περισσεύει, μικρό μου!
      σ' ευχαριστώ πάαααρα πολύ και καλημέρα σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  3. Χμμμ... Και να περάσει ο πόνος, μένει εκείνο το ροζ στην επουλωμένη πληγή για να σου τον θυμίζει...

    Καλό Σαββατοκύριακο δίαρ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. άλλες φορές μένει το ροζ... και άλλες ο γύπας που πάντα σε ξεσκίζει...

      καλή εβδομαδούμπα Αθηνάδα μου!

      Διαγραφή
  4. Με πολλά νοήματα...
    Παραφράζοντας λίγο το σχόλιο της Αγριομελένιας: "Σκύλος είναι, θα περάσει..."
    Συγκλονιστική η γραφή σου, όπως πάντα...

    Την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μια μάνα και έναν πατέρα δίχως παιδιά είχα στο νου μου. σκέφτομαι, πως να περάσει αυτός ο πόνοςι;

      Μαρία μου, να είσαι καλά και εσύ και η τρυφερή καρδιά σου! καλή μας μέρα!

      Διαγραφή
  5. Τι να πω;
    Απο τα ωραιοτερα σου!
    Διαβαζα και σε θαυμαζα σε καθε λεξη!
    Ναι αυτη ειναι η γυναικα μου ελεγα...ολη της η μορφωση μπροστα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. πολύ όμορφη η γραφή σου και όλο εικόνες!
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ πολύ, μυστήριο κορίτσι
      καλημέρα και όμορφη εβδομάδα να έχεις!

      Διαγραφή
  7. Σαν ζωγραφική που ξεπερνά την φαντασία του ζωγράφου και τον παραδίδει εκστατικό στην ιστορία..
    Λέξεις που ιριδίζουν προκαλώντας τον άνεμο της ευωχίας..
    Καλό βράδυ Βίκυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πόση χαρά μου δίνει το σχόλιό σου, Στρατή!
      καλημέρα ποιητή μου!

      Διαγραφή
  8. λες και χάζευα πίνακες ζωγραφικής.
    συγχαρητήρια για τη γραφή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πόσο όμορφο το σχόλιό σου! να είσαι καλά! σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή