Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Επίσκεψη





Τι καλά που ήρθες! Κάτσε εδώ. Να τα πούμε θέλω. Μου έλειψες πολύ. Να σου κάνω καφέ; Όχι; Καλά, όπως θες, δεν επιμένω. Κάτσε εδώ. Σε τούτη την πολυθρόνα, τη μανιώδη συλλέκτρια σκόνης. Μονάχα για σένα την ξεσκόνισα. Για σένα μονάχα.

Με ρωτάς γιατί; Μα δεν το βλέπεις; Άδειασαν ένα-ένα τα δωμάτια. Άχθος ανθίζει παντού σιωπής οχληρής. Ενδύθηκα κι εγώ τη ρυπαρότητα του τίποτα. Βυθίστηκα στη σιγή των άδειων δωματίων νιώθοντας πάντα μια υποψία παγωμένου αέρα να χαϊδεύει το, από καιρό, εκπατρισμένο σώμα. Με τον καιρό ήρθε και η σαπίλα. Αναπάντεχα. Μούχλα στους τοίχους. Κάθε τόσο την ψηλαφίζω. Μήπως έτσι κάτι κρατήσω. Μήπως κάτι κρατήσω ζωντανό. Γεμίζει η παλάμη ύαινες, άνεμους, ενίοτε και φίδια. Πέτρες πάνω στις πέτρες το σπίτι. Το γεμάτο σκάλες που ραγίσματα ανεβοκατεβαίνουν. Το γεμάτο πόρτες και σκάλες στο χάος. Όλα μισοτελειωμένα και τεράστια. Τι τα 'θελα τα τόσο μεγάλα; Τι τα 'θελα τα τόσο πολλά; Άστεγη κάτω από τούτη τη στέγη. Αλαφροΐσκιωτη σε γκρεμούς και φεγγάρια. Τα βράδια αγέρας άγριος κρούει τη θύρα μου. Και τότε, είναι φορές που πέφτω στα γόνατα. Ικετεύω την ώρα της ανατολής. Να πέσει στην αγκαλιά μου ο ήλιος. Ικετεύω και η ανάσα μου σέρνει από πίσω της σκόνη. Φωτιά η ανάσα μου που βρυχάται στο στήθος. Πληγή, άλλοτε, που χάσκει ανοιχτή και σιωπά. Σιωπά και βαδίζει ασθμαίνοντας. Στα υπόγεια περάσματα των ανθών και των γρίφων. Στη θύμηση την αφύλακτη. Στην άγονη γραμμή των απόκρυφων πόθων για μιαν ανατολή. Εύκολο δεν είναι. Δρόμος πολύς για να φτάσεις στην πηγή των δακρύων. Δρόμος πολύς ως τη σκήτη τους. Στο χείμαρρο αφήνομαι. Γλιστρώ και κρύβομαι. Ξεγελιέμαι και βγαίνω. Παραμονεύω. Θα βουτήξω; Θ' αποδράσω ως κατάδικος ή των πηγών αιχμάλωτη θα μείνω;

Μα τι φλύαρη που είμαι! Από τα μούτρα σ’ έπιασα ακόμα δεν ήρθες! Σίγουρα δε θες έναν καφέ; Να σου κάνω; Κόπος δε μου είναι. Όχι; Τι; Φεύγεις κιόλας; Κάτσε λίγο ακόμα μαζί μου. Μίλα μου για σένα.  Έχω κι εγώ τόσα ακόμα να σου πω…






40 σχόλια :

  1. Ο Μονόλογος στον πύργο της Μοναξιάς
    δεν είναι ποτέ αποκαρδιωτικός
    κι ούτε κρύβει αναλήθειες
    είναι θα έλεγα το σημείο σταθμός
    που συνυπάρχουμε με τον εαυτό μας
    χωρίς τους άλλους ή με τους άλλους ενίοτε

    Συνεπαρμένη σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έτσι Ελένη μου. σημείο σταθμός συνύπαρξης με τον εαυτό μας, με ή χωρίς τους άλλους.

      φιλί μεγάλο σαν το ευχαριστώ μου

      Διαγραφή
  2. Με έχει κυκλώσει μια θλίψη και μια απελπισία και την πολυθρόνα σου την βλέπω ως σανίδα σωτηρίας....... Πολλά γλυκά φιλάκια μάτια μου!......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. στην πολυθρόνα... να μιλάμε στον εαυτό μας ή και σε άλλον που ν' "ακούσει" θέλει και μπορεί...

      φιλιά καρδιά μου!

      Διαγραφή

  3. Με πήγε προς την σονάτα του σεληνόφωτος του Ρίτσου-
    Μόνο που έχεις απόλυτα κατακτημένο το προσωπικό σου λεξιλόγιο και αυτό είναι από μόνο του μέγα κατόρθωμα.
    Η θεατρικότητά του γραμμένου σου είναι θαυμαστή.
    Ξέρεις που να εστιάζει ο προβολέας.
    Και εσύ που είσαι ο μυστικός υποβολέας των καταστάσεων, συγκινείς με πολλούς τρόπους την ψυχή μου.
    Σε χαιρετώ Κυρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κάθε φορά που γράφουμε -το ξέρεις αυτό πολύ καλά Κύριέ μου- κομμάτια απ' την ψυχή μας καταθέτουμε, είτε μιλάμε ανθίζοντας έρωτα, είτε χαρά, είτε κραυγάζοντας, είτε σιγοψιθυρίζοντας...
      τα λόγια σου βαθιά με συγκινούν!
      καλό μεσημέρι σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  4. Πικρός μονόλογος ή διάλογος με τη μοναξιά... μ' έναν φανταστικό επισκέπτη.
    Η δύναμη του λόγου σου φτάνει ως τα κατάβαθα της ψυχής μας.
    Καλό βράδυ Βίκυ μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όπως και τα λόγια σου Μαρία μου... ως τα κατάβαθά μου φτάνουν.
      γι' αυτό κι ένα απλό ευχαριστώ είναι τόσο λίγο...

      Διαγραφή
  5. Μια πολυ ομορφη προσεγγιση της μοναχικοτητας!
    Καλο σου βραδυ Βικυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλό μεσημέρι, Δέσποινα. σ' ευχαριστώ πάρα πολύ!

      Διαγραφή
  6. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο επισκέπτης ήταν η μοναξιά, ένας φανταστικός φίλος ή ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά. Αυτό που ξέρω είναι ότι εάν ήμουν εγώ η επισκέπτρια και καφέ θα έφτιαχνες και γλυκό του κουταλιού και θα μιλάγαμε μέχρι να έβγαινε ο ήλιος!
    Τέτοια μπερζέρα θα ήταν κρίμα να την αφήσω ανεκμετάλλευτη!

    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τέτοια παρέα ανέλπιστα καλή, θα ήταν κρίμα ν' αφεθεί ανεκμετάλλευτη!

      καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  7. H μεγαλύτερη πληγή είναι η μοναξιά. Το ξέρει καλά αυτό το κείμενο σου.

    Σε φιλώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. από τις μεγαλύτερες θαρρώ πληγές...
      σ' ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ!

      Διαγραφή
  8. Ξερεις τι μου θυμισε τοευαισθητο κειμενο σου;Τη "Σονατα του σεληνοφωτος" του μεγαλου μας Ριτσου..Η απεγνωμενη κραυγη μαςγια συντροφικοτητα(εστω κι ως αυταπατη)Σεφιλω γλυκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βάσω μου, ετούτη η αυταπάτη κάποιες φορές σωτήρια... όσο και αν πονά κάποιες άλλες...
      η θύμησή σου, όσο δεν φαντάζεσαι με συγκινεί!
      φιλιά γλυκά και ευχές για μια εβδομάδα ήρεμη!

      Διαγραφή
  9. Βικουλα μου καλησπερα!

    Καταρχας θελω να πω οτι η πολυθρονα ειναι μεγαλειωδης, μοιαζει βασιλικη αρα ο θρονος της μοναξιας μας εστω και αραχνιασμενος κρυβει ενα καθαρο υποβαθρο που υπηρχε ανεκαθεν στη ψυχη μας!

    Μεσω του διαλογου προσπαθησα να βρω ποιος θα μπορουσε να ειναι ο επισκεπτης και να εξηγησω γιατι δεν εμεινε αλλα καπου εκει καταλαβα πως σημασια δεν εχει καμια, διοτι ολη η σημασια ειναι ο μεγαλος μονολογος που προκυπτει απο μια εκ βαθεων εξομολογηση, μια εξομολογηση που αργησε να ερθει.

    Ισως τελικα ο επισκεπτης να ηταν και οι αναμνησεις, οι ξεθωριασμενες αναμνησεις.....

    Μου αρεσουν τα θεματα σου γιατι ειναι βαθια και με βαζουν σε εγρηγορση του νου!

    Θα ηθελα να μαθω τελικα οιος ηταν ο επισκεπτης!

    καλο βραδυ γλυκια μου! να εισαι καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ας πούμε πως δεν έμεινε γιατί η μοναξιά και ο πόνος που νιώθουμε τρομάζει...
      ας πούμε πως ο/η επισκέπτης/τρια ήταν "ανύπαρκτος/η", όποιος κι αν ήταν... ειδάλλως δεν θα γινότανε μονόλογος δίχως μια αγκαλιά, δίχως ενός βλέμματος χάδι...
      μου άρεσε ο τρόπος που το προσέγγισες, Κική μου.
      σε φιλώ και σ' ευχαριστώ πάρα πολύ!

      Διαγραφή
  10. Μου θύμησες έναν καταπληκτικό μονόλογο της Λούλας Αναγνωστάκη.
    Εμβάθυνε τον, νομίζω πως θα αποδώσει τα ανάλογα.
    Προτροπή. Μην το αφήνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η προτροπή σου δεν θα περάσει απαρατήρητη.
      να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  11. φυσικά να υποκλιθώ για τη γραφή σου!
    πόσο ανάγκη έχουμε να μιλήσουμε και να μοιραστούμε...
    πάντως αν ήμουν εγώ ένα καφέ τελικά θα τον έπινα επιτέλους...
    όσο για τη πολυθρόνα και όχι μόνο ένα θεματάκι με τη σκόνη το έχει :))
    καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ακόμα και αν ζούμε μαζί με άλλους που τάχα μας ακούν...
      τούτη την ανάγκη γι' "αυτιά" αληθινά την έχουμε πάντα...
      πολύ σ'΄ευχαριστώ κορίτσι, καλό μήνα να έχεις!

      Διαγραφή
  12. Ανεξάρτητα ποιος τελικά ήταν ο επισκέπτης,αισθάνομαι οτι κάθε σου λέξη μπαίνει όλο και πιο βαθιά στη σάρκα μου,λες και έχεις έναν μοναδικό τρόπο να αγγίζεις τις ψυχές..
    γοητευμένη απ'τον λόγο σου,σου στέλνω το πιο τρυφερό φιλί μου αγαπημένη μου Βίκυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικολέτα μου, έναν μοναδικό τρόπο επέλεξες να με κάνεις να δακρύσω,...
      έχεις την αγάπη μου και τη σκέψη μου κοντά σου!

      Διαγραφή
  13. Θυμίζει το μονόλογο της γυναίκας στη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου...
    Δεν το λέω για κακό, εννοείται...
    Δρόμοι παράλληλοι, ξανά και ξανά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ποτέ και τίποτα για κακό δε θα έλεγες!
      ξανά και ξανά στη ζωή μου, μόνο την αυταπόδεικτη αγάπη σου έχω εισπράξει...

      Διαγραφή
  14. Ξεσκίζει ο μονόλογος σου σωθικά Βίκυ μου!
    Πονεμένος λόγος, αγγίζει πονεμένες ψυχές...
    Ίσως κάνουν και παρέα έτσι!
    Σε γλυκοφιλώ!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου, μακάρι έστω και λίγο να το κατόρθωνα...
      μεγάλο ευχαριστώ, φιλιά και αγκαλιά αγάπης!

      Διαγραφή
  15. Χελόου δίαρ Βίκυ! Πέρασα να ευχηθώ καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Συναισθηματικός χείμαρρος γραφής και ψυχής που μπαίνει στο είναι μου και με συναρπάζει..ανατριχίλα ευαισθησίας η κάθε λέξη που εισβάλλει στο νού μου..στην καρδιά μου..μια πολυθρόνα άδεια περιμένει το..άγνωστο..συναισθήματα ανάμεικτα κατακλύζουν το χαρτί και γίνονται ρόδα πανέμορφα,μαγικά που τάγκαθάκια είναι κι αυτά γλυκά όταν γίνονται για λίγο αιχμηρά..αυτό που λέμε πόνος γλυκός που μιλάει μελωδικά στην καρδιά..φιλάκια και αγκαλίτσα Βικούλα μου..καλό μήνα να έχουμε..κι ένα γλυκό σαν μέλι βραδάκι σου εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τρυφερή και γλυκιά μου φίλη, Καιτούλα μου, με ποιο τόπο να σ' ευχαριστήσω; όσους και να σκεφτώ λίγοι μου φαίνονται μπροστά σ' αυτό που μου προσφέρεις...
      σε φιλώ και το μέλι του κόσμου τούτου εύχομαι στις μέρες σου όλες να ρέει!

      Διαγραφή
  17. Άστεγη κάτω από τούτη τη στέγη(!!!)...
    είθε η ανατολή να ακούσει τις ικεσίες και να βάζει τον ήλιο στην αγκαλιά όσων τον χρειάζονται...όλων μας δηλαδή!
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είθε, Μαρία μου, χίλιες φορές είθε!
      καλό μήνα, φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  18. Είναι που δεν μάθαμε ν'αντέχουμε τις σιωπές... Στις σιωπές...
    Τον πόνο του άλλου... Στον πόνο του άλλου...
    Μα πιο πολύ το μέσα μας, το Είναι μας...
    Αυτή την Εσωτερική Φλυαρία...
    την οποία αδυνατούμε να μοιρασθούμε με κάποιον άλλο,
    από φόβο μη τον κουράσουμε με τα πολλά Εγώ μας...

    Φιλί από Μελβούρνη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. από φόβο μη τον κουράσουμε δε μοιραζόμαστε...
      από φόβο μην κουραστεί δε μας ακούει...

      όλα μου τα εγώ σου εύχονται να είσαι καλά, εκεί που είσαι Αγριμιώ μου!
      φιλί και αγκαλιά

      Διαγραφή
  19. Ήρθα και ΄γω να σου κάνω λίγη συντροφιά απόψε, εκεί -
    μαζί με τη σκόνη στα σκαλίσματα των τοίχων,
    που με τη γραφή σου τους κρατάς όρθιους και ζωντανούς.

    Σου εύχομαι ένα ελπιδοφόρο μήνα.

    Φιλιά ΥπερΑτλαντικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ' ευχαριστώ πολύ που ήρθες αόρατή μου.
      μακάρι ο μήνας να σταθεί φιλεύσπλαχνος κι ελπιδοφόρος και για σένα...
      η σκέψη μου και οι ευχές μου μαζί σου!
      φιλιά πολλά

      Διαγραφή
  20. Ηρθε η τρελλα που καλεσες
    οχι η γαληνη που ποθησες.
    Κι οσες ανατολες κι αν ερθουν
    αν δεν ανοιξει η χαραμαδα μεσα σου
    ζεστασια δεν θα νιωσεις-ουμε.
    Πετα πουλακι....
    ελευθερωσου απ'τα δεσμα της σκοτεινομοναξιας σου.
    ΚΑΝΕΤΟΒΙΚΟΥΛΑ.

    καλημερολουλουδοηλιουσυννεφιασμενου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. θα τολμήσω να πω, πως εγώ στάθηκα τυχερή και με το χρόνο τα παράθυρα και όχι απλώς μια χαραμάδα άνοιξα.
      μα η σκέψη αγγίζει και εκείνους που στάθηκαν λιγότερο...

      μερεςκαιμηνεςπορτεςκαιπαραθυραολαανοιχταμελενιαμου

      Διαγραφή