Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Απόψε μιλήσαμε επιπλέοντας








Κενοφωτεί το φεγγάρι και οι ουρανοί ξεχασμένοι αποσιωπούνται. Οι φωνές των πουλιών αντάμωση μαρτυρούν. Των φύλλων το θρόισμα ακυρώνει τις μεγάλες αποστάσεις. Εκεί όπου ραγίζουν τα βήματα. Εκεί που το άρρωστο πριν, συνέθεσε το σάπιο παρόν. Μεταξύ εισπνοής και εκπνοής, γκρίζα τοπία και σκιές — όλα εκεί, ασάλευτα ανασαίνουν. Προσκεκλημένα και συγχρόνως ανεπιθύμητα. Ανακυκλώνονται μαζεύοντας σπαράγματα φωτός. Κανένα άθροισμα δεν δηλώνει ήλιο κανένα. Πώς να ξεδιψάσεις από ποτάμι θολό; Πώς να κατανικηθείς κι ολόκληρος να μείνεις; 

Μια πόρτα σιδερένια, μισάνοιχτη. Δεντράκια δυο. Το ένα φυλλοβόλο το άλλο αειθαλές. Εκ τύχης. Καρέκλα, τραπέζι, πιάτο, μαχαίρι στο σπίτι. Όχι πιρούνι, όχι κουτάλι παρά μονάχα μαχαίρι κοφτερό. Στο σπίτι. Κουβέντες ξερές στο πάτωμα το κρύο πεταμένες. Ακίνητοι. Σαθροί. Βήματα πήλινα. Ούτε μικρά, ούτε προσεκτικά. Χέρια ξύλινα. Χέρια κλαδιά. Μακριά και άδεια. Ώσπου ξαφνικά ένα δέντρο σηκώνεται από το στήθος.  Ένα πυκνό, ανήμερο δέντρο. Ρίζες βαθιές μέσα στο χώμα. Ανήμερο δέντρο με ρίζες βαθιές. Σκάβουμε με χέρια γυμνά. Αγγίζουμε τις ρίζες με δέος. Αδούλωτες στην αντάρα παρέμειναν, ασάλευτες στο σάρωμα τ' ανέμου. Πίσω από το χάρτινο κήπο η ζωή. Πίσω από το χάρτινο πρόσωπο, ο άνθρωπος. Ρίζες αδούλωτες. Ρίζες ζωής. Άνθρωπος.

Βιάστηκε ο φακός να κλείσει κι έμεινε το χαμόγελο μετέωρο. Μέρες θρυμματισμένες. Αναμονές που ρίχνονται στις ρωγμές τ' ανέμου. Βουή δια πυρός και σιδήρου, οι μέρες. Οι μέρες αναποδογυρίζουν ως μπουκάλια ψευδεπίγραφα. Τρέχει το δηλητηριώδες υγρό με ορμή απ' το στόμιο. Καίει τους οισοφάγους. Τρέχει και καίει οξυγόνα-αναπνοές. Κυλά πάνω σ' ανεπούλωτες πληγές. Κακοφορμίζουν, γάγγραινα γίνονται οι πληγές. Γδέρνουν, σαπίζουν τους ιστούς. Τους ιστούς τους κάποτε ξυλάρμενους. Στο στομάχι σπαθιά κατεβαίνουν. Στους νευρώνες χορεύουν επιθέσεις. Αναθυμιάσεις δηλητηριάζουν του εγκεφάλου τα ημισφαίρια. Άμυνες παραλύουν και λογικές. Όλοι μας. Στις μέρες τούτες τις θρυμματισμένες, αχ, όλοι μας μολυνθήκαμε.

Μα να που εμείς εδώ, απόψε, μιλήσαμε επιπλέοντας μαθαίνοντας ξανά απ' την αρχή να κολυμπάμε...




11 σχόλια :

  1. Καλημέρα Βικάκι μου
    Το απόσταγμα απ' τα νεκρά λουλούδια
    θα ευωδιάζει την ζωή μας από εδώ και πέρα...
    Κι αυτές οι ρίζες θα μας δένουν με τις πληγές!!!!


    φιλάκι γλυκό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημερα Βικουλα μου αγαπημενη!
    Μου αρεσε παρα παρα πολυ η αναρτηση σου μα το τελος που εδωσες φιλη μου ειναι μοναδικο!!
    Τι να πω! Μιλαμε καθε σου λεξη ηταν και ενα ραπισμα και στο τελος ηρθε η καθαρση. Γλυκος και δυναμικος συναμα επιλογος.
    Μια ελπιδα ανταμα θαρρω! ;)

    Φιλακια πολλα πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα Βίκυ μου
    Κάθε λέξη σου κρύβει μια δύναμη σαν μαχαίρι κοφτερό.
    Εξαιρετικό!
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγγίζεις τόσο βαθιά συναισθήματα Βίκυ μου, με μια τολμηρή διανοητική δράση, ικανή να αφυπνίσει νωθρούς και παροπλισμένους εγκεφάλους, αλλά που! Μακάρι να φτάσει η φωνή σου εκεί που "αθόρυβα" τα ψυχρά σαρκοβόρα στραγγαλίζουν τις ζωές μας.
    Χαίρομαι που σε γνώρισα Βίκυ μου, κάθε φορά από τα κείμενα σου γεμίσω το "δισάκι" μου με διαμάντια!
    Να είσαι καλά γλυκιά μου και μακάρι να επιπλεύσουν οι άμυνες της σκέψης!
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΧΑΡΑ ΜΟΥ......
    Πολλά γλυκά φιλιά και καλό βραδάκι!
    (απόψε έχω πονοκέφαλο... πολύ πίεση..)
    Υ.Γ Βάζω νοητές "καρδούλες" γιατί αυτή η παλιο-Αριστέα δεν έχει έρθει ακόμα να γράψει κι έμεινα με...άδεια χέρια!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και παλι εμεινα να σκεφτομαι ....τι λεξεις . τι εικονες.... η περιγραφη ταιριαζει τοσο στο σημερα που ζουμε που οταν το βλεπεις ετσι γραμμενο ανατριχιαζεις, Βικυ μου εισαι ποιητικη ψυχη, φιλιά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Απόψε κολυμπήσαμε στα νερά σου, γαλήνεψε η ψυχή και φάνηκε μια μικρή ελπίδα στο βυθό του κειμένου σου.
    Ευχαριστώ για το σωσίβιο που μου πέταξες. Να επιπλέω μέχρι να περάσει τούτη η αντάρα...
    Εξαιρετικό Βίκυ!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εχεις δικιο.
    Σπορος με αδουλωτη ριζα
    ειναι ο πρωταρχικος ανθρωπος.
    Οι δε υπολοιποι....μεταλλαγμενοι.

    Παω να μετρησω τις μπουρμπουληθρες μου
    να δω αν ειμαι ψαρι
    ή αν απλως πνιγομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. εγώ πάντως κάτι βουτιές τις έκανα αφού έμαθα να κολυμπάω...
    και τώρα κάθομαι στην όμορφη πολυθρόνα σου παρέα με το άλλο χρυσόψαρο στη γυάλα και φυσικά απολαμβάνω το υπέροχο κείμενο σου για άλλη μια φορά...
    καληνύχτα κυρία μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. .....μαθαίνοντας ξανά απ' την αρχή να κολυμπάμε...
    καλό ξημέρωμα Βίκυ μου....σ'ευχαριστούμε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σε ευχαριστώ για το σωτήριο, το αισιόδοξο κλείσιμο... Το έχω ανάγκη! Όλοι το έχουμε ανάγκη!
    Λύτρωση και κάθαρση..ανάγκη της ψυχής ...σαν το αρχαίο δράμα!
    Όση σκοτεινιά κι αν έσταξε ο ποιητικότατος λόγος σου στο τέλος μπήκε μια αχτίδα φωτός από τη μικρή χαραμάδα που έσκαψες με τα νύχια σου..... να φανταστώ;

    Φιλιά πολλά Βίκυ μου!
    Κουρασμένα , ταλαιπωρημένα μα από καρδιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή