Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Οι ελπίδες λιγοστεύουν



Εισόρμησε στη νύχτα την έναστρη
με μάτια πλάνης ακατέργαστης κι ωραίας
με νύχια στάζοντα πέταλα ανεμώνης
αξιώνοντας μιαν Άνοιξη ακανθοφόρα
στα χέρια κρατώντας δέντρα δίχως φύλλα
και μια λεπτή κατάμαυρη κλωστή
που δένει ανέμους στου νου τα ύπαιθρα
μνήμης πολύκρουνης ρέουσας δεντρολίβανο
βαδίζει ο ρέκτης των καιρών χαλκέντερος
φορώντας αίμα ζεστό και κόκκινο
δένοντας κόμπο φίδια ασυγχώρητα
έξω από πόρτες σφαλισμένες
δίπλα από γυάλινα πρόσωπα
απ’ άγρια σκυλιά και πέτρες που βογκούν
πως θέλουν να δουν το αίμα του χυμένο

λύκοι με την ψυχή τους στο στόμα
με το κεφάλι τους λουλούδια στεφανωμένο
περνούσαν σε δρόμους
που σαν καθρέφτες λαμπύριζαν
οι σφαγμένοι από μαχαίρια δίκοπα
πάνω τους ευδιάκριτα φαινόταν
έβρεχε φόβο πύρινο
πρησμένοι αδένες δράκων καρδιές
ξεχύνονταν απ’ τα παράθυρα
έτριζαν τα πατώματα από ύπνο αθώο
μέσα σ’ όνειρα ανάποδα
πάνω σε καρέκλες κουτσές
έγειρε ένα μαύρο φεγγάρι
μαύρο τεράστιο και νεκρό

οι ελπίδες λιγοστεύουν
λιγοστεύουν




6 σχόλια :

  1. Εισόρμησε και άγγιξε πόνο βαθύ!
    ο Επίλογος "τεράστιος" Αγαπημένη μου ποιήτρια και όχι μόνο ;) !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όσο υπάρχουν Ποιητές, οι ελπίδες ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν μας φοβάμαι εμάς
    Ακόμα και στην πιο στενή πολιορκία
    κρατάμε άμυνα!!!

    φιλάκι γλυκό ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα σου Βίκυ μου. Μια ακόμα δημιουργία σου με το δικό της χρώμα, της βαθιάς περισυλλογής. Να σου ευχηθώ το καλοκαίρι που τρέχει να αφήσει επάνω σου την αύρα όμορφης έμπνευσης και να είσαι καλά.
    Καλό απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Να επιστρέφεις απνευστί, δίχως κόμμα και τελεία πάντα, να σε θαυμάζω και να χάνομαι στις λέξεις σου!!
    Σε ευχαριστώ πολύ!! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή