Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Τίποτα πια...




Θα σε σκοτώσω ρε σκουπίδι, της φώναζε συνέχεια. Εκείνη έκλεινε αυτιά, μάτια, ψυχή, παράθυρα. Έστρωνε κρεβάτια, σκούπιζε πατώματα, αυλές, δάκρυα. Έπλενε, ξέπλενε, σιδέρωνε τα ρούχα, ψώνιζε τα χρειαζούμενα, του μαγείρευε. Ύστερα, στο μπάνιο κλεινόταν και τον εαυτό της κομμάτια μικρά τεμάχιζε. Κάθε μέρα κι απ’ ένα μικρό κομμάτι. Χέρια, καρδιά, πρόσωπο, κοιλιά, τη ζωή της όλη. Κι όταν εκείνος μια μέρα, έξαλλος όπως πάντα, το μαχαίρι σήκωσε δεν βρήκε τίποτα πια απ' αυτήν για να σκοτώσει…




7 σχόλια :

  1. Βίκυ συγκλονιστικό.....! οι "επιβήτορες" αγάδες που παριστάνουν τους "άντρες" και τους "δυνατούς" έχουν αφήσει πίσω τους συντρίμμια.
    Το κακό είναι ότι ακόμα εξακολουθεί και "περνάει η μπογιά του". Οι ...αξίες του, η ψευτιά του. Ο κουτσαβακισμός του, εν ολίγοις ο φασισμός του.
    Κείμενο για πολύ γερά νεύρα και αυτό καλή μου.
    Καλή συνέχεια να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ αυτοί οι καθημερινοί βιασμοί!!!!!!!!!

    Σε φιλ΄'ω ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λεπίδι το μικρό σου κείμενο. Να μας θυμίζει πως οι απανταχού "χασάπηδες" ζουν και βασιλεύουν.
    Καλό βράδυ Βίκυ μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ενδοοικογενειακή βία... Πόσα θύματα/θύτες και θύτες/θύματα.. Γιατί και το θύμα, θύτης του εαυτού του είναι όταν κλείνει τα παράθυρα και την ψυχή.. Πόση βία αντέχουν οι σάρκες μας.. κι άλλες τόσες οι ψυχές μας.. Πόσο λίγη η πολιτεία να βοηθήσει, με πόση ευκολία αντ αυτού, να στιγματίσει.
    Βουβά εγκλήματα, κάθε μέρα. Μπούχτισε η σιωπή πια.. Μπούχτισε.. όχι άλλα θύματα, όχι άλλοι θύτες..
    Σε φιλώ κι όσο μπορείς να έρχεσαι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Με συγκλόνισε από την πρώτη στιγμή που το διάβασα...τι να πω, τα λέει όλα ειδικά στο τέλος!!
    Φιλιά πολλά Βίκυ μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι ωραία που τα διαβάζω έτσι όλα παρέα...μονοκοπανιά Βίκυ μου!
    Με το κρασάκι μου, ξεφυλλίζω μια ποιητική συλλογή που απλά σπαράζει, ουρλιάζει ξεσκίζει!
    Κι εγώ το βρίσκω ωραίο αυτό!
    Καλή χρονιά μάτια μου♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή