Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Πανικόβλητη ζωή



Σκόνη και ιδρώτας παντού. Ο ουρανός ένα προοίμιο πένθιμο. Της εποχής το τοπίο ένα ξερό νταμάρι. Άνθρωποι στεγνοί, λυγισμένοι και βλοσυροί. Τα σώματα κοκαλιασμένα εκεί που τα βρήκε ο εν ζωή θάνατος. Η ξαφνική καταιγίδα χαραγμένη στα δίχως χαμόγελα πρόσωπα. Μέσα τους το αύριο κλαίει. Η σκοτεινιά σαν τεράστιο δίχτυ αράχνης κυρίευσε τις πόλεις, τα σπίτια, τους ανθρώπους. Εν τω μέσω της νύχτας θλιμμένα άστεγα φαντάσματα ψάχνουν τόπο για να κουρνιάσουν. Σαν ξημερώσει θα προχωρήσουν με σιγουριά ρακένδυτη την ατελείωτη μαρτυρική τους πορεία.

Οι μέρες περνάνε. Κάθε ώρα είναι ακατανόητη μαζί και ολοφάνερη. Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι και δεν ξέρω πια πόσοι ζούμε και πόσοι παραδοθήκαμε, τροφή στη βουλιμία μιας πανικόβλητης ζωής.



6 σχόλια :

  1. Ζω τα σκηνικά σου!
    Να είσαι καλά Βίκυ μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου θυμιζει τη ζωη μας, τη ρουτίνα, την καθημερινότητα....
    Εξαιρετικό!
    Καλό ξημέρωμα
    Φιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπέρα σου Βίκυ μου. Απόθεση τιμής σε ένα ακόμα υπέροχο γραπτό σου. Αυτή η πανικόβλητη ζωή πρέπει κάπου να σταματήσει. Καλό ξημέρωμα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φοβάμαι πως βρήκα τον εαυτό μου κάπου εκεί ανάμεσα..
    Ακατανόητης και πανικόβλητης ζωής γωνία.. ❤ Φιλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα Βίκυ μου. Ναι, οι μέρες περνάνε - δίπλα μας και οι στιγμές σφαίρα Αν-Αμεσα στα μάτια μας.
    Κι εσύ εκεί να σκέφτεσαι και να γράφεις - κι εγώ εδώ χωρίς σκέψη να σε διαβάζω....

    Να είσαι καλά.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανθρωποι ξερασμένοι, ξεβρασμένοι κάπου... Οταν ψιθυρίζει η Βίκυ κρατάμε την ανάσα.. Πολύ σε αγαπώ μωρέ!! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή