Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Η άγνωστος


Ξάγρυπνη μένω τα περισσότερα βράδια
να θυμηθώ προσπαθώντας ποια είμαι
ποια είναι αυτή με τα ρούχα τα μαύρα
που τριγυρνά με τόσο θράσος στο σαλόνι μου
που ακάλεστη κοιμάται στο κρεβάτι μου
που λαίμαργα τρώει το άκοπο ψωμί μου 


δεν έχω τίποτα εναντίον της
μόνο που να
πολύ μ’ ενοχλεί που αλλάζει τα έπιπλα
που τα κάδρα ξεκρεμάει απ’ τους τοίχους
ναρκωτικό επικίνδυνο τα χέρια της
τα χέρια της που τα πάντα αγγίζουν
που χτίζουν γκρεμίζουν και λησμονούν
που κρατούν το κλειδί
αυτό το ένα το κλειδί το μονάκριβο
που κλειδώνει κι αφήνει τη σκόνη απέξω
τα ψίχουλα αφήνει απ’ το χαλάκι κάτω
μιας πόρτας κλειστής σχεδόν σφραγισμένης







5 σχόλια :

  1. Συνδράμουν οι σκιές τον εαυτό μας;;;;

    Καλημέρα Βίκυ μου γλυκιά ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είχες δεν είχες, πάλι έφτιαξες σκηνικό θεάτρου ;) ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ ξέρω ποια είναι αυτή με τα μαύρα ρούχα, που φέρνει τα πάνω κάτω στο σπίτι, αλλά δεν σου λέω ποια είναι!
    Φιλί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ βρε Βίκυ μου με τα ποιήματά σου....! το θεωρώ από τα καλύτερά σου που έχω διαβάσει τελευταία. Με συγκλονίζει αυτή η παρουσία που περιγράφεις. Πραγματικά.
    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αχ αυτή η άγνωστη!! Υπόδειγμα γραφής να τονίσω!!! ❤❤
    (το mail σου το χεις δει;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή