Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Ημέρα έβδομη και όγδοοη


Τ’ απόκρημνα μάτια του
σε δρόμους ασάλευτους στυλώνει
την έβδομη ημέρα του μήνα Θαργηλιώνα

δράκοι πυρίδρομοι
βάφουν την πόλη κόκκινη
στήνουν χορό λυπημένο
μια γυναίκα ποτίζει το σώμα της
ένας σκύλος έχει στο στόμα του
την στιλπνή της καρδιά
ένας γέρος ψάχνει στις τσέπες του
μέσα τους βρίσκει ένα κέρμα  
και λίγα οστά ξεχασμένα
ένα παιδί με μαυρισμένα χνώτα
κολυμπά σε χρώματα λασπωμένα
ζωγραφίζει ραμμένα στόματα

ώρες μετά ή και χρόνια
με περισσή επιμέλεια
με ένα μαχαίρι δίκοπο
τις σάρκες τεμαχίζει
με δάχτυλα ακρωτηριασμένα 
βγάζει τα δυο του μάτια
ούτε δάκρυα πια ούτε ανάγκη
μονάχα κάτι ξύλινα γυμνά κατάρτια
και μια πανοπλία χάρτινη και θλιβερή

την όγδοη ημέρα του μήνα Χαμένου
λυσίπονο ταξίδι προσδοκώντας
μιας λύπης παγωμένης
καθ’ οδόν βρίσκεται εξόδου


Πυρφόρος
Άγερτος
Μονάχος










5 σχόλια :

  1. Πειράζει που δεν έχω λόγια;
    (για άλλη μια φορά..) Φιλί! ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και ενώ το διάβαζα όλο μέσα στη σιωπή, φτάνω στη τελευταία λέξη "Μονάχος" και ξεκινάει ένα τραγούδι μέσα στα υπέροχα ροζ αφτιά μου.
    Άκουσέ το κι εσύ: https://www.youtube.com/watch?v=X8YrLeuXVBQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάθε λέξη προκαλεί το δικό της ξέχωρο δέος....! και όλα μαζί συνθέτουν μια ανατριχίλα.
    Τι λόγος....! Καλό Σαββατόβραδο Βίκυ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαρισματική μου Βίκυ!! ❤
    Σε φιλώ με αγάπη!! Καλό σ/κ να έχεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή