Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ο Αντώνης



Με μάτια φλεγόμενα στου κρεβατιού στην άκρη καθότανε, ακούγοντας την εγκατάλειψη τους τοίχους να βαράει. Σιδηρόδρομος τα τσιγάρα που κάπνιζε, το στόμα του γραμμή τεθλασμένη. Ύστερα όρθιος σηκώνονταν, πάνω-κάτω στο δωμάτιο βημάτιζε, από στόμα και μύτη τουλούπες φύσαγε καπνού. Πάνε χρόνοι πολλοί που ένα σμήνος πουλιών κούρνιαζε στου κεφαλιού την αρένα. Το σπίτι του γεμάτο καπνούς, μουγκανητά, ουρλιαχτά σειρήνων τεράστιων, σαλπίσματα πόνου γυμνού. Στο σπίτι πόρτες, παράθυρα πάντα κλειστά. Μέσα από λάβα και στάχτη πέρασε η ζωή του.

Σαν έφτασε ασθμαίνοντας η νύχτα, ξαφνικά κι αναπάντεχα κύματα στο δωμάτιο έσκασαν από παντού. Ναυάγια παλιά, καρχαρίες αιμοβόροι, τρομακτικά σαρκοβόρα φυτά, βράχοι τεράστιοι και σκιεροί στο κατόπι τον παίρνουν. Αγωνιώδεις οδύσσειες, ματαιώσεις λυτρωτικές, ονείρων μαυσωλεία, ψήγματα ανάσας βαριάς όλα καταβροχθίζονται στην κυκλώπεια των κυμάτων δίνη. Άπνοια. Τρόμος. Απόγνωση. Έξοδος κινδύνου πουθενά. Σερνάµενα χαράγματα κι από φόβο ολάκερο το σπίτι τρίζει.

Το πρωί ήρεμος πια ο Αντώνης, μ' ένα χαμόγελο αχνισμένο, των πουλιών το σμήνος αποχαιρετά. Λιποταχτώντας απ' του πόνου τη μεραρχία, πήδηξε απ’ του σπιτιού τη στέγη προς την εύμορφη την ερημιά.




  




4 σχόλια :

  1. https://www.youtube.com/watch?v=9L4Tg2a5Q7k

    φιλιά πολλά αγάπη μου ♥♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ενα με το σμήνος ο Αντώνης.. Αυτές οι ματαιώσεις..
    ♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όμορφες καλησπέρες σε ένα έξοχο γραπτό, όπως πάντα Βίκυ μου. Καλό Σ/Κ να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωχ....
    Μονόπρακτο αποχαιρετισμού..

    ΑπάντησηΔιαγραφή