Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Τόσο πολύ π' αγάπησα

Πύρινη ως φωτιά
π’ ανεμοστρόβιλοι αρπάζουν
δεν υποτάχτηκα ούτε αγάπησα
τόσο εσένα, π’ άγρια με θέρισες,
όσο αγάπησα των ματιών σου
τα ναυαγισμένα καράβια
με τα τραγικά ονόματα
τους μακρινούς φάρους
το λαμπιρίζον μαύρο τους
τόσο πολύ π' αγάπησα


τις νύχτες που γύρευα μόνη
το χαμένο να βρω εαυτό
τις νύχτες που γυρνούσα μόνη
χωρίς να μ’ αγγίζει κανείς
τις νύχτες που μέσα μου σκότωνα
κάθε παλιά αυταπάτη








4 σχόλια :

  1. "αγάπησα των ματιών σου
    τα ναυαγισμένα καράβια
    με τα τραγικά ονόματα"!!!!
    Εξαιρετικό.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ βρε Βίκυ μου με τη γραφή σου.....! και το ύφος σου. Αυτό το μαύρο-κόκκινο που σε τρελαίνει....! τι να πω κορίτσι μου. Κάθε φορά με συγκινείς περισσότερο.
    Σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι αυταπάτες βάζουν τα πράγματα στη θέση τους,
    όταν αποφασίσουμε να τις εγκαταλείψουμε... ✿✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή