Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Μοναξιά μου

Γερά δόντια γερό στομάχι
πνεύμα και δέρμα φιδιού
σα να μην ήπιες αίμα αρκετό
άσβεστη τη δίψα κράτησες
πεινασμένη σύρθηκες κι αχόρταγη
ανάμεσα σ' απουσίες και ρωγμές
ρούφηξες από ποτήρι ξέχειλο
όλες του τις σταγόνες
σαν ύπουλα με σίμωσες

νίπτω την ψυχή μου
το σώμα απεκδύω από κάθε ανομία
προετοιμάζω τα ρούχα της φυγής
των φτερών το γοργοχτύπημα
σαν αφουγκράστηκα το δείλι

γυμνόσαρκος ο φόβος μοναξιά μου
μην απομείνεις μόνη αγωνιώ
σαν το καπέλο του πεθαμένου στην κρεμάστρα
σαν τ’ άδειο μανίκι του σκιάχτρου μη μείνεις
τούτο το σώμα δεν σε σηκώνει πια
φόρα τα ξυλοπάπουτσά σου
καιρός να φεύγουμε και οι δυο

μην απομείνεις μόνη φοβάμαι μοναξιά μου













4 σχόλια :

  1. Πόσο θορυβώδης γίνεται κάποτε
    η μοναξιά.....

    φιλάκι Βίκυ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η Μοναξιά και το επιβλητικό της ύφος συνάμα με την παρουσία της.
    Τη ζεστή μου καλησπέρα Βίκυ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μάστιγα η μοναξιά μας Βίκυ μου.. Την θέλγεις τόσο που δεν θα φύγει...
    Αρκετό αίμα ρούφηξε πια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μα για να μην απομείνει μόνη δουλεύουμε... ✿

    ΑπάντησηΔιαγραφή