Στο τραπέζι τρία του κρασιού τα ποτήριαευφροσύνης συστατικάεκείνη καμιά- ωσεί παρόντες οι δικοί της άφθαρτοι*σε τούτο το δωμάτιοστο βουβό τούτο τραπέζιμιας μοίρας άφευκτης ετούτη η σιωπήετούτη η σιωπή τους η εκκωφαντικήπέπλο μαύρο γίνεταικι όλο την κυκλώνει
* "Οι νεκροί δεν έρχονταν μόνο τη μέρα που ήταν προορισμένη γι’ αυτούς, τη Μέρα των Ψυχών. Έρχονταν όποτε τους κάπνιζε, έμεναν όλη νύχτα, μερικές φορές δυο μαζί –πιο συχνά μόνος του ο καθένας–, λες και το ’χαν συμφωνημένο να μην κλέβουν ούτε χρόνο ούτε χώρο ο ένας από τον άλλο, ή από σεβασμό και αξιοπρέπεια". Friedrich Ani, “Η μέρα χωρίς όνομα”.
