Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Το μεταλλικό κουτί




Οι πέτρες αναδεύονταν και κροτάλιζαν κάτω απ’ τα βιαστικά βήματά της.  Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι όταν έφτασε δίπλα στο ποτάμι που οι όχθες του ήταν γεμάτες από ασφοδέλους και νάρκισσους. Το ποτάμι τούτο έρρεε στους πρόποδες του βουνού που είχε ένα παράξενο, ζοφερό  όνομα.  Το λέγανε το Βουνό των Νεκρών. Παρά την υγρασία ήταν γλυκός ο καιρός, μια ατμόσφαιρα χλιαρή με φθινοπωρινές αποχρώσεις του μωβ, του γκρι και του χρυσού. 

Ο θρύλος έλεγε πως τούτο το βουνό χρεώθηκε μ’ έναν όρκο  ιερό που κάποτε δόθηκε στα ριζά του. Αιώνες τώρα στέκεται, εκεί, βουβό. Βουβό και ακίνητο. Με τον παγωμένο άνεμο να τυλίγει τις κορφές του. Γυμνό, γέρικο βουνό ραγισμένο. Λένε πως, κάποτε ένα παιδί βρήκε σε μια πλαγιά του την πέτρα που μιλάει. Λένε ακόμα, πως ήταν χαραγμένη με όλους τους πόνους της σιωπής του βουνού. Η χαραγμένη πέτρα, λένε, κάποια βράδια έκλαιγε.  Ήταν αυτή που κύλησε και στάθηκε στις όχθες τούτου του ποταμού, που από τότε τον ονόμασαν Ποτάμι της Λύπης. 

Κοίταξε γύρω της: ένα τοπίο υγρό, μαλακό, εύθρυπτο. Ονειρικά τυλιγμένο από κινούμενες δέσμες ομίχλης. Στον ουρανό τα πουλιά πετούσανε με φτερουγίσματα άρρυθμα. Στ’ αυτιά της έφταναν ήχοι νερού γαργαριστού και φύλλων θροΐσματα. Συρίγματα μιλητικά γέμιζαν τον αγέρα που ανέπνεε.  Ένοιωσε μια παράξενη φόρτιση ‒ μια ανατριχίλα αδιόρατη, λες και οι ζωές που πέρασαν από εδώ άφησαν στο πέρασμά τους ανεξίτηλες τις ανάσες τους. 

Τα μάτια της τα τώρα γεμάτα από υδάτινα περάσματα, κατάμαυρα με μια βούλα χρυσού στην πάνω άκρη ‒λες και κάποτε έσταζε μέσα τους ο ήλιος‒ σάρωσαν το έδαφος. Στάθηκαν εκεί που εντόπισαν την πέτρα που μιλάει. Γέμισε από μια ξαφνική επιθυμία που την αναστάτωσε πολύ, ν' αγγίξει τη γαλάζια φλέβα των δακρύων της πέτρας.  Έστρεψε γρήγορα το βλέμμα της, που στα βάθη του πρόβαλε μια ακόμα σταγόνα ερέβους, αλλού. Η λύπη την αποδυνάμωνε κι αυτό δεν θα το επέτρεπε ποτέ ξανά στον εαυτό της.  

 Έχωσε το χέρι στην τσέπη και έβγαλε από μέσα ένα μικρό, μεταλλικό κουτί. Ωχρή, βυθισμένη σε σκέψεις που έμοιαζαν οδυνηρές έσκαψε όσο πιο βαθιά μπορούσε, έθαψε το κουτί με φροντίδα περισσή, σκεπάζοντάς το με μπόλικο μυρωδάτο χώμα μέχρι που δεν απέμεινε κανένα ίχνος ικανό την παρουσία του να προδώσει.

 Ένας βαθύς ήχος ακούστηκε, θαρρείς απ’ αβύσσους.  Ένας ήχος που ξύπνησε τους κοιμισμένους αιώνες της σιωπής του Βουνού των Νεκρών. "Υπόσχομαι" ψιθύρισε γεμάτη ευλάβεια στο βουνό "πως κάποτε, όταν θα νιώσω αρκετά δυνατή θα ξανάρθω. Θα βγάλω την καρδιά μου από τούτο το θαμμένο μεταλλικό κουτί και με αγάπη άφατη θα την βάλω ξανά στη θέση της. Ναι, δεν μπορεί παρά να ξανάρθω"...





26 σχόλια :

  1. συγκλονιστικο Βικυ μου!
    περα για περα αληθινο!
    δεν εχω λογια!
    υποκλινομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι ιστορία...τόσο ζωντανή,τόσο ατμοσφαιρική,γεμάτη εικόνες και ένα έντονο απροσδίοριστο συναίσθημα που σαν να πλανάται στην ομίχλη του ποταμιού σου.

    Η υπόσχεση δεν μένει παρά να τηρηθεί.Έτσι πρέπει να γίνεται πάντα γλυκιά μου.

    Μια τεράστια αγκαλιά για σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. όρος απαράβατος: οι υποσχέσεις πρέπει πάντα να τηρούνται.
      πολυαγαπημένη μου ένα μεγάλο ευχαριστώ, μια τεράστια αγκαλιά και ένα δυνατό φιλί σου δίνω!

      Διαγραφή
  3. Κρατάς καλά κλειδωμένο
    το μυστικό σου κι όποιος
    βρει τον κωδικό σου
    μπαίνει εξαγνισμένος
    στο παλάτι σου μικρή μου
    πριγκίπισσα!!!!

    φιλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βασίλισσά μου, άκρως ευπρόσδεκτη και απολύτως απαραίτητη σε τούτο το παλάτι, πάρα πολύ σ' ευχαριστώ!
      φιλί μεγάλο

      Διαγραφή
  4. όπως πάντα κάνεις ορατό το άφατο..
    κι εκεί σε ξαναβρίσκω που σε είχα χάσει:στο απόλυτο!
    καλό βράδυ Βίκυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Παρασύρθηκα απ' τις διαμαντένιες λέξεις σου και χρειάστηκε να γυρίσω πίσω στην αρχή της ιστορίας, για να βρω τα κρυμμένα σου νοήματα. Ποτάμι ο λόγος σου Βίκυ μου, που κρύβει ανεξερεύνητους θησαυρούς. Χαίρομαι να κολυμπάω στα "νερά" σου. Ένα μικρό διάλειμμα στην ξηρασία της μέρας μου.
    Να'σαι καλά! (κυριολεκτικά)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ρουφώ κάθε λέξη σου είτε εδώ, είτε στα υπέροχα κείμενά σου.
      πόσο σ' ευχαριστώ, πόσο τυχερή νοιώθω που στα "νερά" σου κολυμπώ!
      να είσαι πάντα καλά!

      Διαγραφή
  6. Η υπόσχεση στο τέλος με γέμισε απίστευτη χαρά !\
    Να'σαι καλά Βίκυ μου!
    Μου είχε λείψει η γραφή σου!
    Καλό ξημέρωμα εύχομαι! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστούδι μου, πολύ-πολύ-πολύ σ' ευχαριστώ!
      μια όμορφη και χουχουλιάρικη Κυριακή να έχεις!

      Διαγραφή
  7. Οι καταραμενοι
    επιστρεφουν μονο για εναν λογο.
    Για να πεθανουν!

    Καλησπερολουλουδο,καλη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είναι που οι καταραμένοι πεθαίνουν πάντα και δυο και τρεις και περισσότερες φορές...
      καληκυριακηκαιφωτεινη μελένια μου!

      Διαγραφή
  8. Ε ναι, άλλωστε όλα είναι θέμα χρόνου... Όχι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γι' αυτά και για άλλα πολλά, είχαμε πάθει στερητικό σύνδρομο τόσον καιρό τώρα....
    (άσχετο: πολύ "πέτρα" έπαιξε στο σκηνικό. εγώ δεν ξέρω τίποτα πάντως! αχαχα!)
    Τα γλυκά μου φιλιά για καλό ξημέρωμα! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πετρουλίνι μου τι γλυκό που είσαι!
      (χαχαχα στο υποσυνείδητό μου έχεις καταγραφεί!)
      πολλά φιλιά και άπειρες ευχές για περαστικά σου! :)))

      Διαγραφή
  10. κινηματογραφικό όλο εικόνες και ήχους...
    σαν να το ζήσα ότι έγραψες...
    μια υπόκλιση και από μένα...
    καλήνυχτα κυρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. στην υπόκλισή σου με μια δική μου ανταποκρίνομαι, έτσι σου λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ!
      καλή Κυριακή κορίτσι!

      Διαγραφή
  11. Υπέροχο!
    Ναι, έτσι λέω κι εγώ...θα ξανάρθει!!
    Δεν μπορεί, παρά να ξανάρθει...
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, Μαρία μου των εικόνων που μιλούν και των φωτογραφικών λέξεων, δεν μπορεί παρά να ξανάρθει...
      ολόθερμα σ' ευχαριστώ και ένα τεράστιο φιλί σου στέλνω!

      Διαγραφή
  12. Εξαίσιο Βίκυ μου! Με σαγηνευτική ευφράδεια λόγου κι επιβλητικές σκέψεις ξεδιπλώνειςν σημαντικά μηνύματα!
    Συσσωρεύεις μορφές έκφρασης και τέχνης με μια χαρισματική μείξη συναισθημάτων που μας παρασύρει σε χείμαρρους σκέψεων και συλλογισμών! Μας έλειψε αυτή η ξεχωριστή χροιά στα κείμενα σου Βίκυ μου! Να είσαι πάντα ΚΑΛΑ και να έχεις ένα γλυκό βραδάκι!
    Χαίρομαι πάρα πολύ που ήρθες πάλι κοντά μας!!! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εγώ να δεις πόσο χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω: εσένα - τη γλυκύτητα και τη θέρμη σου!
      Κατερινάκι μου, όμορφο, σε υπερ-ευχαριστώ!
      σε φιλώ, να είσαι και να περνάς όπως επιθυμεί η ψυχή σου!

      Διαγραφή