Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Το άγαλμα


















Ζωή; Τι ζωή; Μ’ ανθρώπους απόηχους ανθρώπων, μ’ έρωτες φαντάσματα ερώτων. Άνδρες που αισθήματα κι άνθη αφήνουν στο τραπέζι. Γυναίκες, που  σαν κρυστάλλινα δοχεία πάνω σε γυαλισμένα έπιπλα, προσμένουν. Τι; Το σώμα δεν επιστρέφει τα των ερώτων που του χαρίστηκαν. Δες! Υψώνονται αράχνινοι οι έρωτες στους ουρανούς του χρόνου. Ύστερα βυθίζονται ληθάρπαστοι σε λίμνη σκοτεινή. Το έζησες. Δεν το 'ζησες;

Σταχτίζω παρελθόν και νιώθω ν’ αναπνέω γιασεμί. Ανθίζω τη στάχτη και τη σκόνη αναπολώντας τη ζωή. Τη ζωή που φεύγει μακριά μας. Απέναντι περνά. Φεύγει η ζωή μακριά μας και απέναντι. Να φύγω κι εγώ θέλω, μα δεν μπορώ. Τ’ αγάλματα ριζώνουν μα δε μετακινούνται. Πύκνωσε η ζωή μου σε μάρμαρο. Η πλάτη μου βαριά ζωή σηκώνει.

Ώσπου τρομάζω και ξυπνώ. Από το αίμα ξυπνώ. Το αίμα το κοχλάζον. Το παρελθόν σαν ένα πορτοκάλι άγουρο και στυφό π' ωριμάζει στη γεύση στιγμών χαριών, αφήνοντας για λάφυρα λίγα κουκούτσια πόνου. Το αίμα κυλά αφήνοντας πίσω του αισθημάτων λεκέδες. Χάνονται στο χρόνο οι σύντροφοι και οι εχθροί. Στην οθόνη των μύθων κυριαρχεί το λευκό. Θεατές γινόμαστε πίσω απ’ τα κάγκελα της μεγάλης του νου φυλακής. Αυτά που ήθελα πια δεν τα προσδοκώ.

Άνεργη, πλέον, του χρόνου. Εποχική, μονάχα, συλλέκτρια πορτοκαλιών. Αφελής τροφοδότρια των στιγμών. Ασχολήθηκα με την άγρα των λέξεων, πλανήθηκα σε πορτοκαλεώνες, νόμισα ότι κόμιζα καρπούς εύχυμους – ενώ το μόνο που κόμιζα ήταν κουκούτσια και οστά… 

Σ' όχθη λασπωμένη τα πόδια βουλιάζουν. Είπα να φθάσω στη θάλασσα ακολουθώντας το ποτάμι, μα όλο και βουλιάζω απέναντι κοιτάζοντας. Τους πολλούς εαυτούς κοιτάζω να προχωρούν σε κατεύθυνση αντίθετη μαζεύοντας μαργαρίτες – μόνο τα παιδιά φθάνουν στις πηγές. Το ποτάμι πλαταίνει κι όλο ξεμακραίνει η απέναντι όχθη. Δεν τη βλέπω πια. Μόνο βυθίζομαι στη λάσπη που αυξάνεται. Σε λίγο τα πόδια θα είναι από πηλό. Οι σκέψεις από χώμα.  Ίσως αφεθώ ν’ επιπλεύσω μέχρι τον πνιγμό που υπόσχονται οι θανάσιμοι νυγμοί της νοσταλγίας.  Ίσως αφεθώ στις ηδονές.  Ίσως να ταξιδέψω.

Μα... Εδώ. Ρίζωσα εδώ.
Μόνη κάτω απ’ τον καυτό ήλιο. Χωρίς ήλιο δεν μπορώ και είπα να δροσιστώ στους ίσκιους της ακριβής μου ρέμβης.
Αν έτσι άγαλμα και συ, μείνε. 
Αν πάλι όχι, άμε στο καλό!





24 σχόλια :

  1. "Χωρίς ήλιο δεν μπορώ και είπα να
    δροσιστώ στους ίσκιους της ακριβής μου ρέμβης"
    Γιατί αυτό είναι ποίηση να δροσίζεσαι
    στον ίσκιο των λογισμών και να σε αναθρέφει
    μέγας ήλιος!!!!!

    φιλιά αγαπημένη μου Βίκυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πόσο όμορφο, πόσο πραγματικό είναι αυτό που είπες για την ποίηση αγαπημένη μου!
      φιλί τρυφερό

      Διαγραφή
  2. Κινηματογραφικό συνεργείο έχεις μέσα σου ρε Βίκυ;
    Τόσες εικόνες, τόσα παράπλευρα μονοπάτια & νοήματα, τόσο ωραίες λέξεις...
    Περπάτησα βήμα-βήμα με τη συλλέκτρια σου. Καρέ-καρέ μάλλον...
    Μοναδικό!!! Σε νοήματα και εικόνες!
    Να'σαι πολύ καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα η αλήθεια είναι Κανελλάκι μου πως όταν γράφω χιλιάδες εικόνες περνούν απ' το μυαλό μου και αυτές προσπαθώ ν' αποτυπώσω.
      σ' ευχαριστώ ολόψυχα, ένιωσα υπέροχα με το σχόλιό σου!
      να είσαι και συ πολύ καλά, να σε χαίρονται και να σε καμαρώνουν όσοι σ' αγαπούν!

      Διαγραφή
  3. Βικυ μου αγαπημενη καλημερα!!!
    Τι εσωτερικο (και οχι μονο) πλουτο διαθετεις καρδια μου;;;
    Δηλωνω για αλλη μια φορα θαυμασμο και περηφανια που σε εχω στη ζωη μου!
    Συγχαρητηρια!
    Φιλακια πολλα πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κικούδι μου τρυφερό πολύ με συγκινείς
      να είσαι καλά ψυχή μου, φιλάκια πολλά!

      Διαγραφή
  4. Αυτός ο ήλιος, όσο πιο θελτικός, όσο κ αν ζεσταίνει την καρδιά, κάποιες φορές όμως ...είναι τόσο βασανιστικός...
    Όμορφες λέξεις :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πόσο δίκιο έχεις... αβάσταχτα βασανιστικός κάποιες φορές...
      σ' ευχαριστώ πολύ! :))

      Διαγραφή
  5. Μελαγχολία βρήκα αγαπημένη μου Βίκυ στα δυνατά σου λόγια και στις εικόνες που ξεπηδούν απ αυτά...
    Ένα ρήμα μου έμεινε στο μυαλό, το "ρίζωσα" και σκέφθηκα πως όντως έχεις ριζώσεις στις καρδιές, όσων σ αγαπάμε πολύ!
    Σου στέλνω μια μεγάλη ζεστή και φιλική αγκαλιά!
    Να είσαι πάντα αισιόδοξη και να χαίρεσαι την κάθε στιγμή με τον αγαπημένο σου. Αυτό είναι ευλογία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάγδα μου, Μάγδα μου αγαπημένη ένα κείμενο είναι μόνο μη σ' ανησυχεί...

      πόσα ευχαριστώ να σου πω; πώς να σου δείξω τη χαρά που με γεμίζεις; πόσο πολύτιμες κάθε φορά οι παραινέσεις σου;
      σου στέλνουμε -και ο Άρης και εγώ- μια μεγάλη αγκαλιά,το πιο γλυκό φιλί και πολλές ευχές για σένα και την οικογένειά σου

      Διαγραφή
  6. Αχ τι να πω η αδαής διαβάζοντας αυτό το πόνημα; Με τι λέξεις να εκφράσω τα συναισθήματα που μου δημιουργεί;
    Οι παραπάνω φράσεις είναι με όση σοβαρότητα διαθέτω.
    Πάμε τώρα να σου πω τον πόνο μου. Η εφημερίδα που δουλεύω πρόκειται να κλείσει μετά τις εκλογές του Μαΐου, οπότε με βλέπω κι εμένα στους πορτοκαλεώνες να μαζεύω πορτοκάλια τους χειμώνες, στους ελαιώνες για ελιές τα φθινόπωρα και τα καλοκαίρια στα χτήματα με τις βερικοκιές για βερίκοκα!
    Ααααααχ τι έχει να τραβήξει η δόλια η Αθηνούμπα σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αααααααααχ τι έχει να τραβήξει η δόλια Αθηνούμπα μου, αλλά και ο Μήτσος μαζί της... ούτε που να το σκέφτομαι....
      πέρα από την πλάκα όμως, δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω. μακάρι να μην ήταν αυτή η πραγματικότητα....

      υ.γ. η πιο γνώστρια ανάμεσα σε πολλούς αδαείς που τους γνώστες παριστάνουν είσαι κοριτσάρα μου!

      Διαγραφή
  7. "Εποχική, μονάχα, συλλέκτρια πορτοκαλιών. Αφελής τροφοδότρια των στιγμών"....
    Να είσαι πάντα εδώ να μου χαρίζεις αρωματικά μερόνυχτα με άρωμα πορτοκαλιού.......

    (όλα καλά, όλα καλά....... πολλά φιλιά γλυκούλα μου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. να είσαι πάντα εδώ να μου χαρίζεις αγάπη και φως Πετρουλίνι μου!
      φιλιά και μια αγκαλιά τόοοοοοοοοοοση!

      Διαγραφή
  8. Κι όμως εγώ μέσα στα άσχημα είδα κάτι ψήγματα ελπίδας... Από αυτά θα κρατηθώ και φιλί σου στέλνω!
    Δεν μπορώ χωρίς ελπίδα....είναι κόντρα ρόλος!
    Φιλάκια πολλά Βίκυ μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστούδι μου, η ελπίδα είναι φως και ποιος μπορεί δίχως του;
      φιλάκια πολλά χαρά μου ♥

      Διαγραφή
  9. "Πύκνωσε η ζωή μου σε μάρμαρο", κι εγώ θα πω Βίκυ μου, πύκνωσες τη ζωή μας με συναίσθημα εικόνες κι έδωσες στο πείσμα βήμα για να περάσουμε στην απέναντι όχθη, μπορεί λασπωμένοι, μπορεί με πόδια από πηλό, αλλά θέλω να ελπίζω πως θα περάσουμε!
    Υπέροχο κείμενο, με προβληματισμό κι αλήθειες! Να είσαι πάντα καλά καρδιά μου και καλή Τσικνοπέμπτη!
    Φιλιά πολλά!:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μακάρι τούτο το πείσμα να μπόρεσα να το μεταδώσω, Κατερίνα μου!
      ολόθερμα σ' ευχαριστώ, μόνο χαρά μου δίνει η παρουσία σου εδώ!
      να είσαι καλά γλυκό μου, ένα όμορφο βράδυ Σαββάτου να έχεις!
      φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  10. Τα αγαλματα αρχικα
    τα εφτιαχναν εξιδανικευμενα.
    Καθως προχωρουσαν ομως τα χρονια
    αρχισαν οι γλυπτες να τα προσωποποιουν.
    Γι αυτο μπορουμε κι εχουμε τις απεικονησεις.
    Γι αυτο κι ενεργοποιουνται οι αισθησεις .
    Ακομα "καποιοι" μενουν στην εξιδανικευση
    και πολλα αγαλματα....στις αποθηκες.
    Τι ν'αγαπησω?

    Καλησπερολουλουδοσκαλιστοεπανωσ'επιτυμβιαστηλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χμμμμμμ.... ίσως, τη ζεστή ψυχή που κάποτε είχαν μέσα τους....

      ομορφοβραδυμεσασουκοριτσιμελένιο

      Διαγραφή
  11. Θα έλεγα, αλληγορικά: καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή...
    Όσο για τον πηλό, μην σε φοβίζει, χέρι με χέρι θα τον διαβούμε όλοι!
    Την καλησπέρα μου μετά από καιρό και σε ευχαριστώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αν και η σκέψη μου αλλού με οδήγησε γράφοντάς το, δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου: φυσικά και καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή και μόνο χέρι-χέρι θα διαβούμε τον Ρουβίκωνα...
      καλό βράδυ Ανταίε και εγώ σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  12. Σε κανέναν δεν αρέσουν τα άγουρα στυφά πορτοκάλια, ούτε τα κουκούτσια...εκείνα τα ώριμα να μαζευτούν όμως, αξίζουν να μας κάνουν συλλέκτριες πορτοκαλιών...πόσο γλυκά και όμορφα μυρίζουν...
    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι, Μαρία μου, πράγματι αξίζουν...
      να έχεις ένα όμορφο βράδυ, φιλιά ομορφιά μου!

      Διαγραφή