Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Ποτέ πια!



Οι εικόνες έρχονται σκληρές απολιθωμένες απάνθρωπες. Μένουν στα μάτια μετέωρες. Ύστερα σωριάζονται με γδούπο στα πλακάκια. Ο αέρας πυκνώνει επικίνδυνα. Σφίγγει το κεφάλι της μια μέγγενη. Τα διάκενα του μυαλού της πήζουν. Βουτά ως τα βάθη μιας ζωής ασάλευτης. Φτάνει ως το βυθό. Βίαια προσπαθεί ν’ αναδυθεί. Τότε απροειδοποίητα τη  χτυπά των δυτών η νόσος. Φυσαλίδες αζώτου. Τα αιμοφόρα αγγεία αποφράσσονται. Γίνεται άκαμπτο το σώμα. Πονάνε οι αρθρώσεις. Πονάει αφόρητα. Παραλύει. Όπως τότε που η απόληξη εκείνου του χεριού μαχαίρι ήτανε.  Όπως τότε που η απόληξη εκείνου του χεριού ήταν μαλλιά ξεριζωμένα. Με τρόμο κι οδύνη σηκώνει το χέρι της. Σκουπίζεται.  Όπως τότε που το πρόσωπό της μουσκεμένο με σάλιο απεχθές ήτανε.  Όπως τότε που πάνω του, μπλε κίτρινη μαβιά φτύνανε χολή.

Ουρλιάζει μέσα της.  Έξω σιωπηλή. Ο απροσμέτρητος  φόβος σφραγίζει το στόμα. Κλείνει τ’ αυτιά της. Τ’ αυτιά που τα τρυπούν λέξεις απάνθρωπα χυδαίες. Όπως τότε που το στόμα σκισμένο.  Όπως τότε που δόντια μύτη χείλη και μάτια αίμα στάζανε.  Όπως τότε που σε κομμένες φλέβες στάζανε απελπισίας οροί.

Σωριάζεται στο πάτωμα.  Ένα μικρό κουβαράκι απροστάτευτο. Κείτεται εκεί στο πάτωμα, ανάμεσά τους, λιπόθυμη. Στα ρουθούνια της δυσωδία έρχεται από αίμα, κόπρανα και εμετό. Η δική της βρώμα είναι. Αυτός, ο δικός της αιθέρας, την ξυπνά. Μόνη της, ύστερα απ’ ώρα πολύ, σηκώνεται. Σέρνει τα βήματά της ως το μπάνιο. Αφήνει ανήλεα τα μάτια της στον καθρέφτη να πέσουν. Τρομάζει. Λυγίζει. Θυμώνει. Με λύσσα μεγάλη πρόσωπο χέρια σώμα μυαλό και μνήμη ξεπλένει. Να γίνει πεντακάθαρη θέλει. Για πάντα ν' απαλλαγεί απ' το όνειδος τούτο. Τις εικόνες του εφιάλτη θέλει να διώξει. Τον πόνο, που ακόμα και τώρα κάποιες αδέσποτες στιγμές, ολοζώντανος στρογγυλοκάθεται μέσα της. Τα νύχια μπήγει στη σάρκα. Στην ψυχή της τη ρακένδυτη φορά καινούργια φτερά.

Δεν κρυώνει πια. Δεν κρυώνει. Δεν κρυώνει. Δεν κρυώνει.
Τώρα τα νύχια της, νύχια πουλιού. Τώρα τα μάτια της γάλα και μέλι.
— Ακούς μαμά; Δεν τρέμει πια. Δεν πονάει πια. Τώρα πια δε λυγίζει.
Τ' ακούς μαμά; Ακούς; Χέρια πόδια σπασμένα, μα καινούργια φτερά.  Ένας εφιάλτης ήτανε που τώρα πέρασε. Καινούργια φτερά τώρα μαμά. —

Όχι. Τώρα πια δεν κρυώνει...




32 σχόλια :

  1. Συγκλονιστικό!!!!
    Με λίγωσες δεν έχω κάτι άλλο να πω!
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημέρα Έλενα, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Βίκυ μου!
    Και σε σκεφτόμουνα εχθές, λεω που εξαφανίστηκε η φίλη μου, ειναι καλα;
    Χαιρομαι που ειδα αναρτηση σου!

    Οι περιγραφες που κανεις ειναι συγκλονιστικες!
    Σε διαβαζα με κομμενη την ανασα!
    Φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εξαφανίστηκα ναι. κάποιες φορές αναγκαίο είναι...

      η ζωή είναι συγκλονιστική, καλό μου...
      σε καλημερίζω, σ' ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ!

      Διαγραφή
  3. "Τώρα τα νύχια της, νύχια πουλιού. Τώρα τα μάτια της γάλα και μέλι.
    — Ακούς μαμά; Δεν τρέμει πια. Δεν πονάει πια. Τώρα πια δε λυγίζει"
    Βίκυ μου πόσο πόνο συνυφασμένο με λύτρωση
    κρύβουν τα λόγια σου!!!!
    Σ υ γ κ λ ο ν ι σ μ ό ς!!!!!

    φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αγαπημένη μου, Ελένη μου κάποτε έρχεται η κάθαρση και η λύτρωση μαζί της...
      πολύ-πολύ σ' ευχαριστώ!
      φιλάκια και μια όμορφη μέρα να έχεις!

      Διαγραφή
  4. Λες να υπάρχουν "καινούργια" φτερά;
    Λέω μήπως ... αναπλάθονται τα .. σπασμένα ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μμμμ τα σπασμένα αναπλάθονται νομίζω... και παραμένουν τόσο μα τόσο εύθραυστα...

      Διαγραφή
  5. με καινούρια φτερά πάντα θα δραπετεύει, πάντα τα καταφέρνει...
    συγκλονιστική η γραφή σου...
    δεν έχω άλλα λόγια...
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πάντα; μεγάλη κουβέντα αυτό το πάντα...
      σ' ευχαριστώ φιλενάδα μου! φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Σύνδρομο Menier βλέπω και η ηρωίδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ααααααααα, είμαι ΚΑΙ ανορθόγραφη!
      Meniere είναι το σωστό! Με "e" στο τέλος.
      Διότι χωρίς "e", δεν είναι ασθένεια, είναι σοκολατοβιομηχανία στη Γαλλία, γκαλερί στο Νότιο Λονδίνο και sauce για ψάρι. Σύνδρομο δεν είναι με τίποτα!
      Αλλά μου έλεγε η μανούλα μου "Μάθε κόρη γαλλικά", πήγα κι εγώ να μάθω, στο έκτο μάθημα κάναμε γραμματική, αδύνατον να τα εμπεδώσω, τα παράτησα και ιδού τα αποτελέσματα. Να έχω ένα σύνδρομο κι εγώ σ' αυτή τη ζωή και να μην ξέρω να το γράφω σωστά.
      Ντροπή μου!
      Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
    2. στον ίλιγγο του πόνου του άφατου στροβιλίστηκε...

      Διαγραφή
    3. δεν πειράζει κόρη μου! δεν μπορεί όλες να είμαστε της καλής κοινωνίας και της μόρφωσης με τα γαλλικά και το πιάνο μας. εγώ, η φιλέσπλαγχνη, θα σ' ανεχτώ έστω κι έτσι χαχαχα

      Διαγραφή
    4. Ευτυχώς που με καθησύχασες, διότι το είχα έννοια... Μαδούσα μια μαργαρίτα σκεπτόμενη , θα με διαγράψει, δεν θα με διαγράψει... Αλλά ευτυχώς είσαι άνθρωπος με κατανόηση στην άγνοια της μικροαστής κατοίκου της επαρχίας!
      Ευχαριστώ Βίκυ Δερμάνη!
      Τώρα μπορώ να πάω ήσυχη για ύπνο!

      Διαγραφή
    5. δεν θα έπρεπε ν' αγωνιάς, μικρή πλην τίμια μικροαστή επαρχιώτισσα. θα έπρεπε να ήσουν σίγουρη πως ημείς οι μεγαλοαστοί της πρωτευούσης είμεθα μεγαλόθυμοι!

      Διαγραφή
  7. καλημέρα με συγκλονιστικό λογο Βίκυ όπως πάντα ....με αμείωτο ενδιαφέρον να διαβάζω και το κρατάω συντροφιά για σήμερα το ψιθύρισμα σου /συγχαρητήρια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλημέρα Νικόλα. σ' ευχαριστώ πάρα πολύ που στο ψιθύρισμά μου κρατάς συντροφιά!

      Διαγραφή
  8. Αρκεί που άνοιξαν τα φτερά! Κι όλα τα άλλα μετά είναι...μέλι γάλα! Φιλάρες Βικάρα μου! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αρκεί που τ' ανοιχτά φτερά το πέταγμα θα φέρουν...
      φιλάρες αμέτρητες ψυχή μου!

      Διαγραφή
  9. Βίκυ μου με συνεπήρε η ένταση της γραφή σου. Καταπληκτικό κείμενο.
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ολόψυχα Ελένη μου σ' ευχαριστώ!
      φιλιά και καλημέρα!

      Διαγραφή
  10. Βίκυ μου με τρόμαξε ομολογώ.....! κάτι βαρύ και πολύ γκρίζο έβγαινε.....όμως η ανάσα στο τέλος δίνει λύση. Καινούργια φτερά πραγματικά......! Καλό βράδυ Βίκη, πάντα με όμορφες εμπνεύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τρομακτική η πραγματικότητα των ανθρώπων Γιάννη... σε κάποιους τυχερούς έρχεται η λύση των καινούργιων φτερών. σε κάποιους άλλους, δυστυχώς, όχι...
      πάρα πολύ σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  11. Έχει μια αύρα από μαρτυρίες θυμάτων βιασμού. Μπορεί να κάνω και λάθος. Εκεί με πήγαν οι λέξεις σου...
    Ό,τι και να'ναι,με συγκλόνισε. Πολύ δυνατές σκηνές και συναισθήματα.
    Καλό βράδυ να έχεις Βίκυ μου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. θύμα βίας σωματική και ψυχολογικής... λάθος δεν κάνεις Κανελλάκι μου... πάντα και τις πιο λεπτές αποχρώσεις αντιλαμβάνεσαι και απέραντα σ' ευχαριστώ γι' αυτό!
      καλό σου μήνα!

      Διαγραφή
  12. Δύσκολο κείμενο Βίκυ μου... Δεν μου χαρίστηκε, δεν έχω συγκεκριμένη εικόνα.. Νιώθω την βία από εξωτερικούς παράγοντες..
    Αυτό το ΄΄εκείνου του χεριού΄΄ που χεις με πλάγια γράμματα είναι χέρι κάποιου άλλου . Οχι δικό της. Νιώθω βία στο σπίτι.. Κι εκείνη παιδί που τη ζει το ίδιο; Που τη βιώνει μέσω της μητέρας (όχι από την μητέρα, μέσω..) ίσως;
    Δεν μου χαρίζεται το κείμενο, όμως με πονά, με ενοχλεί ο πόνος της ηρωίδας.. Με κολλά στον τοίχο...
    Βικάκι όταν το έγραψες έτσι ήταν η τελική του μορφή εξ αρχής ή πρόσθεσες αργότερα την τελευταία στροφή;
    Σε φιλώ καρδιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "εκείνο το χέρι", το χέρι υπανθρώπου, σε σώμα αδύναμο χάραζε φρίκη... νύχτα-μέρα... σχεδόν κάθε μέρα... μέρες-μαρτύριο αμέτρητες...
      κι εκείνη... εκείνη γυναίκα-έρμαιο, εκείνη γυναίκα-παιδί φοβισμένο... και εκείνη η στροφή η τελευταία... ω πόσοι θάνατοι ω πόσοι σταυροί μέχρι τη λύτρωση... τα καινούργια φτερά που κάποτε επιτέλους φύτρωσαν προσθέσαν τη στροφή την τελευταία...
      σ' ευχαριστώ που ένιωσες...
      σε φιλώ μ' αγάπη!

      Διαγραφή
  13. Πήγα και σε τρίτη ανάγνωση Βίκυ μου ....πέρα από το λυγμό που σου αφήνει νομίζω ότι ο καθένας συμπεραίνει τα δικά του..
    Αρρωστημένες καταστάσεις και πόνο....
    Ο επίλογος απλά τσακίζει!
    Φιλιά πολλά Βίκυ μου ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. άρρωστοι θύτες - θύματα ζωντανά-νεκρά...
      Αριστούδι; σ' ευχαριστώ απέραντα και σε φιλώ!

      Διαγραφή
  14. "Τώρα τα μάτια της μέλι και γάλα"...εδώ θα μείνω...θα βουλιάξω σε εκείνα τα μάτια και θα θαυμάσω τα νέα φτερά για να σβήσω από τη μνήμη όσα διάβασα παραπάνω...πεντακάθαρη η μνήμη θα πετάξει με νέα φτερά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σε μια μνήμη πεντακάθαρη, σε μια ευκαιρία δεύτερης ζωής... ναι, Μαράκι μου. εκεί να μείνεις!

      Διαγραφή