Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Η νύχτα των τραυμάτων



Τα φώτα, στην μεγάλη αίθουσα του χορού, ήταν αναμμένα εκείνη τη νύχτα των τραυμάτων. όλα κυλούσαν προβλέψιμα και ανιαρά, μέχρι τη στιγμή που ένας άντρας με καπέλο κόκκινο εμφανίστηκε. κοίταξε προσεκτικά γύρω-γύρω, έβαλε ανάμεσα στα χείλη του ένα φύλλο καταπράσινο, έκλεισε τα μάτια και έπαιξε μουσική μαγική. με ένα φύλλο καταπράσινο μονάχα. όλοι με μιας μαγεύτηκαν. μοσχοβόλησε η αίθουσα κανέλα και μέλι και θυμάρι. σώματα ξερά του καταχείμωνου, σώματα κλώνοι γυμνοί, μυρτιές γινήκαν κι ανθοβόλησαν.

ξαφνικά, ο παράξενος άντρας με το κόκκινο καπέλο πέταξε το φύλλο ψηλά. τότε, εκείνο το φύλλο, μεταμορφώθηκε σε περιστέρι πάλλευκο που στις φτερούγες του ανάμεσα χιλιάδες νότες έκρυβε. πανέμορφο και αθώο βγήκε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και πέταξε ψηλά, πολύ ψηλά, ως τα σύννεφα. απ' όπου πετούσε έσπερνε νότες μουσικής. απ' όπου πετούσε άνθρωποι άνυδροι άνθρωποι διψασμένοι βγαίναν στους δρόμους και ξεδίψαγαν στης ευφορίας το εύσπλαχνο, τ' άγιο ποτάμι. στη νύχτα των πάντων και του τρομερού μακελειού με την αιματηρή δίψα, με το τσεκούρι του δάσους και το μαχαίρι του ψωμιού. στο σκοτάδι το δικό σου και των άλλων ένα πάλλευκο περιστέρι έσπερνε νότες μουσικής. ω, τι γαλήνη γεννήθηκε όταν κοιμήθηκε η νύχτα μαζί με τ' άστρα της κάτω από πάπλωμα κατάλευκων νιφάδων. με το φεγγάρι της μισοκρυμμένο σε πέπλα ομίχλης, με τα δέντρα της γυμνά πλανεμένα από μικρές κρυστάλλινες λεπίδες, με το κατάλευκο χιόνι της που κράτησε ανέπαφη την αθωότητα της γης! ω τούτη η νύχτα των πάντων!

πριν αλέκτωρ φωνήσαι, ο άντρας με το κόκκινο καπέλο ως δια μαγείας χάθηκε από την αίθουσα. τότε, το πάλλευκο περιστέρι που νότες έσπερνε έπεσε λαβωμένο, αιμόφυρτο πάνω στο χιόνι. τα σκυλιά άρχισαν ν’ αλυχτούν. οι ψίθυροι των νεκρών σίγησαν. εφιάλτες και στάχτες ψυχών γέμισαν τον ουρα­νό και κάλυψαν το χιονισμένο χώμα. τ’ άνθη του λυσίανθου κάηκαν. μάτωσαν μάτια και δάχτυλα και κύτταρα. άνοιξαν οι φτερούγες των επτά Τιμωρών.

φθηνέ θνητέ μικρούλικε θνητέ μου, άκουσε… άκουσε… ανάσες κολασμένων ζητούν πίσω ξανά το περιστέρι το πάλλευκο. μάγοι και μάγισσες με σκούπες πετούν και ψάχνουν. πετούν και οι γύπες χαμηλά, προμήνυμα θανατηφόρο μεταφέροντας. νύχτα μαγική σαν φαντασία. νύχτα εφιαλτική σαν πραγματικότητα. κοινωνός της σκέψης των χάρτινων ηρώων της. κοινωνός των παθών των ερώτων και των θανάτων της. του φωτός και του ερέβους νύχτα, του πιο ζωντανού και πιο νεκρού μας σύθαμπου. ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι βγάζει ο ουροβόρος όφις την φαρμακερή του γλώσσα: παν που περιβάλλει παν ότι παρέχει γένεση, σφυρίζει. λίγο αργότερα, γεμίζουν οι δρόμοι από κουδουνοφόρους τραγόμορφους και ληστές σαράντα. γυναίκες φοβισμένες αμπαρώνονται στα σπίτια τους κλείνουνε τα παράθυρα τις πόρτες ασφαλίζουν.

τα φώτα, στην μεγάλη αίθουσα του χορού, ήταν αναμμένα εκείνη τη νύχτα των τραυμάτων κι όλα κυλούσαν προβλέψιμα, μέχρι που ένας άντρας με κόκκινο καπέλο...



34 σχόλια :

  1. Βικυ μου αυτος ο πεζος και συμβολικος λογος σου παει παρα παρα πολυ!
    Λες τοσα πολλα μεσα απο τα γραπτα σου!
    Τι να σου πω! Σε θαυμαζω! Σε καμαρωνω!
    Ο αντρας με το κοκκινο καπελο οταν εξαφανιστηκε δε ξερω γιατι αλλα ενοιωσα την επιθυμια να τον φωναξω πισω. Ισως τοτε να μην ειχε γινει κοκκινο το λευκο περιστερι....

    Φιλακια πολλα πολλα ταλενταρα μου! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μακάρι τα πράγματα να έρχονταν έτσι όπως τα επιθυμούσαμε, καλό μου...
      για τα γλυκά σου λόγια πολύ-πολύ σ' ευχαριστώ κι ένα μεγάλο φιλί σου στέλνω!

      Διαγραφή
  2. Η νύχτα των τραυμάτων και η νύχτα των πάντων φαίνεται να είναι η ίδια νύχτα, όπως διαπιστώνω. Πριν το περιστέρι πέσει λαβωμένο, είχε μαγέψει τους πάντες με τη μουσική του... Φαίνεται έπρεπε να γίνουν και τα δύο. Δε θεωρώ καθόλου τυχαίο επίσης που κλείνεις με τον τρόπο που ανοίγεις... λες και η ιστορία επαναλαμβάνεται, ο κύκλος της φθοράς και αφθαρσίας κατά κάποιο τρόπο.

    Πανέμορφο κείμενο, αινιγματικό, γεμάτο συμβολισμούς, και πολύ δυνατές εικόνες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έτσι είναι... η ίδια νύχτα... η ίδια επαναλαμβανόμενη ιστορία... ένας κύκλος...
      σ' ευχαριστώ πάρα πολύ, χαίρομαι τόσο πολύ που σου άρεσε!

      Διαγραφή
  3. Γεια σου Βίκυ μου
    Η νύχτα των τραυμάτων μοιάζει αναπότρεπτη
    όπως αναπότρεπτο είναι το έρεβος στις καταδιωκόμενες
    ψυχές που μάταια λαχταρούν να νοτιστούν στο γαλήνιο
    ποτάμι της απαντοχής!!!

    φιλί γλυκό στην πένα σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου, αυτό φοβάμαι κι εγώ: πως αναπότρεπτο ετούτο το έρεβος είναι...
      φιλιά πολλά χαρά μου

      Διαγραφή
  4. τη θέση των φθηνών θνητών μικρούλικων θνητών πρέπει να πάρουν οι παράξενοι άντρες με κόκκινα καπέλα που ως μάγοι θα μεταμορφώνουν την νύχτα των τραυμαύτων σε νύχτα των πάντων που οι διψασμένοι θα ξεδιψούν...
    ας προσπαθήσουμε όλοι για αυτό...
    καλό μεσημέρι με υπόκλιση για τη γραφή σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τούτο το πρέπει... πόσοι ελάχιστοι οι άντρες με τα κόκκινα καπέλα... πόσοι πολλοί οι φθηνοί μικρούλικοι θνητοί...
      ευχαριστώ κορίτσι!

      Διαγραφή
  5. Τόσοι συμβολισμοί στο ποίημά σου Βίκυ!! Θα μπορούσε να χει πανανθρώπινες ερμηνείες ( θρησκεία) ή να είναι μόνο δικό σου, αυτοαναφορικό!! Μόνο εσύ να ξέρεις την πραγματική του ερμηνεία!!!
    Τα λατρεύω αυτά τα κείμενα!! Τόσο ενός και τόσο όλων τελικά!!!
    Σαν στιγμιότυπο από την Θεία Κωμωδία!! Σε αυτή την σάλα κι η κόλαση, κι ο παράδεισος μα και το καθαρτήριο... Κι όλα σε μια αιώνια, αέναη συνέχεια. Κι οι εφτά αμαρτίες να προσδοκούν την τιμωρία τους γιατί έτσι είναι η φύση τους...
    Τόσες ερμηνείες.. Κοινωνική (λες κι ο άντρας αυτός σαν από μηχανής θεός κινεί τα νήματα, σαν αναγνωρισμένη αυθεντία από την λοιπή κοινότητα).. Οικολογική( η φύση με τα χρώματά της , την αναγέννηση και τον θάνατό της) ..
    Κι όλα ένας κύκλος ατέρμονος!!!
    Δεν ξέρω.. τόσα πολλά μου ρχονται στο μυαλό.. Καταπληκτικό κείμενο!! Σαν γοτθικό ονειρόδραμα (αν υπάρχει κάτι τέτοιο!!!)!!
    Ευφυία, συναίσθημα, καρδιά και λογική, τι ωραία που τα βουτάς στο μελάνι κι από μέσα μας!! Ναι , διαπερνάς την επιδερμίδα κατευθείαν στο εσώδερμα!!
    Αυτό δεν είναι ευλογία Βίκυ μου?? Να ξέρεις ότι βρήκες τον προορισμό σου?? Το ξέρεις!!!
    Τα φιλιά μου και την αγάπη μου σου στέλνω!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αν και όταν γίνεται ναι, ευλογία είναι Μαριλένα μου.
      όπως είναι κι ευλογία να νιώθεις πως κάποιος με τόση φροντίδα διάβασε και τόσα πολλά κατάλαβε μέσα απ' το μικρό σου κείμενο. δεν έχω λόγια να σ' ευχαριστήσω!
      έχεις την αγάπη μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  6. Σε μία σάλα μέσα έιναι όλα Βίκυ μου και τα καλά και τα κακά και τα πρόβατα και οι δολοφόνοι και όλα!
    Η επιλογή είναι στα χέρια του καθενός μας ποιον ρόλο θα πάρει!
    Πόσο συμβολικά όλα τα κείμενά σου και πόσες έννοιες κρύβουν μέσα τους!
    Πραγματικά σε θαυμάζω!
    Την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ω ναι! σε μια σάλα μέσα, όλα.
      ολόθερμα, Έλενά μου, σ' ευχαριστώ! να έχεις ένα όμορφο υπόλοιπο ημέρας!

      Διαγραφή
  7. Εντάξει, προσκυνώ!!! Ολόκληρη σκηνή από έργο, με εικόνες, μουσική, κοστούμια, φώτα (και μάλιστα πολυελαίους!) όλα είναι εδώ μπροστά στα έκθαμβα μάτια μου! Τι άλλο να πω, φτωχό το λεξιλόγιο μου... Φιλιά πολλά και ένα ευχαριστώ Βικάρα μου! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πετρουλίνι μου, θα κλείσω τα μάτια μου και θα το σκεφτώ όπως εσύ το σκέφτηκες. σαν ολόκληρη σκηνή... τι όμορφο είναι αυτό που είπες! εγώ σ' ευχαριστώ απέραντα!
      φιλιά πολλά :))

      Διαγραφή
  8. γεμάτος με θαυμασμό και εγώ
    υπέροχο χωρίς και ποτέ με περιττά σχόλια όταν διαβάζω τέτοια κείμενα...
    καλό απόγευμα ,ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ' ευχαριστώ τόσο πολύ! να είσαι καλά Νικόλα!

      Διαγραφή
  9. Πόσο ποιητικός είναι ο λόγος σου...
    Από την αρχή με καθήλωσες με τον τεράστιο πολυέλαιο να κρέμεται πάνω πάνω και να με τρομάζει!
    αναρωτιέμαι για το τέλος.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. το τέλος όμοιο με την αρχή είναι Αριστούδι μου. σαν της ζωής τον κύκλο...
      πάρα πολύ σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  10. Βίκυ μου καλησπέρα.....! με συγκινεί ο λόγος σου.... ειλικρινά. Όλο αυτό το φόντο εδώ σε συνδυασμό με το λόγο και το στοχασμό σου πραγματικά με ανατριχιάζει.... Ειδικά όπως λέει η Joan παραπάνω, αν στο γραφτό σου προσπαθήσει κάποιος να κάνει "σκηνοθετικά βήματα", (η σινεμανία μου βλέπεις.....), τότε έχει δίκιο να λέει ότι μένεις έκθαμβος......!
    Τελικά όσο και να ψάχνεις τη μπλογκόσφαιρα πάντα ένα καινούργιο στολίδι κάπου υπάρχει να σε περιμένει....και ένα τέτοιο είναι και τούτο εδώ, ευλογημένα ερχόμενο στη ζωή μου.
    Σε ευχαριστώ πολύ ειλικρινά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εγώ σ' ευχαριστώ ολόψυχα! καταλαβαίνεις βέβαια, πόσο υπέροχο συναίσθημα είναι σαν βλέπεις πως ότι νιώθει η καρδιά και το χέρι καταγράφει να βρίσκει ανταπόκριση. να υπάρχουν άνθρωποι που με φροντίδα περισσή τ' αγγίζουν... αν δεν είναι ευλογία αυτό για μένα, τότε τι είναι;

      Διαγραφή
  11. Σκεπάζομαι τις λέξεις σου, να μένω ζεστή... να περιπλανιέμαι στους διαδρόμους της σκέψης σου, εκεί που μ' έριξες απόψε...
    Τι υπέροχη ιστορία!!!
    Καλό βράδυ να έχεις Βίκυ μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. για άλλη μια φορά με συγκινείς με τα λόγια σου Κανελλάκι μου. κι είναι υπέροχη η συγκίνηση αυτή!
      να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  12. Νομίζω πως μόλις απόκτησα το αγαπημένο μου κείμενο από όσα έχω διαβάσει εδώ πέρα μέσα. Θα το βάλω στα αγαπημένα μου και θα το διαβάζω ξανά και ξανά, μέχρι να φανεί κάποιο επόμενο που θα με ξελογιάσει!
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αθηνούμπα μου, πολύ μ' έκανες να χαρώ!
      μακάρι να τα καταφέρω και να σε ξελογιάσω πάλι!

      Διαγραφή
  13. Απαντήσεις
    1. τόσες όσες κι ο κόσμος... ο μικρός - ο μέγας...

      Διαγραφή
  14. Κανενα πουλακι εξαρτημενο.
    Απο τη στιγμη του πεταγματος
    η ελευθερια του ονομαζεται ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.
    Κι αυτο...
    μενει για παντα ζωντανο κι ελευθερο,
    μου λεει η καρδια μου..

    Βικουλα,καλοξημερωμαβρηκαεναασπροφτερακι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αγριομελένια μου, σωστά τα λέει η καρδούλα σου!
      φιλιαπαλοσανπουπουλο

      Διαγραφή
  15. Eίθε οι νύχτες τραυμάτων να γίνουν νύχτες θαυμάτων.

    Καλώς σας βρίσκω , με μεγάλη μου χαρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. είθε έτσι να γινότανε...

      δική μου μεγάλη χαρά που ήρθες, Κάλλια!

      Διαγραφή
  16. Μα γιατί να χαθεί ο άντρας με το κόκκινο καπέλο και το πάλλευκο περιστέρι να πέσει λαβωμένο?...γιατί να κρατάει η αθωότητα τόσο λίγο μόνο?
    Υπέροχο!!!!!!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τόσο ανέφικτη η θετική απάντηση σε τούτη την ερώτηση Μαράκι μου...
      πολλά ευχαριστώ, φιλιά γλυκά!

      Διαγραφή
  17. Εγώ θα τον περιμένω πάλι μέσα σε μια προβλέψιμη καθημερινότητα.
    Ίσως ξανάρθει... ε?
    Ίσως...
    Φιλιά σου, ψυχή μου!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι... ίσως ξανάρθει... πρέπει να ξανάρθει!
      φιλιά σου, αγγελούδι μου!

      Διαγραφή