Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Ρώτησέ με!






Δωμάτιο άδειο. Σπίτι βουβό. Η τελευταία υποταγή. Η τελευταία ήττα. Σήμερα. Αύριο. Τι είμαι; Τι είμαι; Το παιδί της άρνησης είμαι. Ρώτησέ με. Ρώτησέ με!
Ποια είμαι;
Ποια είμαι;
Ρώτησέ με!
Φως. Ψυχρό. Ψυχρό ανελέητο φως.
Σιωπή.
Πόνος. Όμορφος πόνος. Πικρός και κόκκινος. Λουλούδια μαύρα στολισμένος και χέρια. Ο πόνος. Κομμένα άπραγα χέρια. Σύριζα. Πόνος.
Βαθιά σιωπή. Παχύρευστη βαθιά σιωπή.
Μαύρα παχύρευστα νερά. Γέμισαν το πάτωμα. Τα χαλιά σκέπασαν. Βούλιαξαν τα πόδια. Σε μαύρα παχύρευστα νερά. Τα πόδια. Τα μάτια. Η ψυχή. Γέμισαν. Μείνε εδώ. Μπαμπά μείνε εδώ. Στο κρεβάτι ακίνητος. Έστω. Μείνε εδώ. Έστω. Κι ας σε σκοτώνω κάθε μέρα. Κι ας ανεβάζω τα κάγκελα. Κι ας σκουπίζω το στόμα απ’ τα σάλια. Εγωισμός. Τόσον, δεν ήξερα πως είχα. Μείνε εδώ. Μπαμπά. Εδώ. Μείνε.
Δεν αντέχω.
Δεν αντέχω.
Δεν αντέχω.
Μπαμπά δεν αντέχω.
Εγώ σε σκοτώνω κάθε μέρα. Εγώ.
Άδειο δωμάτιο το βράδυ. Άδειο. Πίσω. Στο άδειο από έναρθρες λέξεις σπίτι. Πίσω.
Ρώτησέ με. Ρώτησέ με. Ρώτησέ με.
Κρεμάω την ανάσα μου στον τοίχο. Αδειάζω την κοιλιά μου, άτσαλα, στο κρεβάτι. Χαϊδεύω τα σπλάχνα μου, εκεί να σε βρω. Που είσαι; Αυτός που ήξερα, που είσαι; Φοβάμαι. Τα τζάμια πλένω με δάκρυα. Σκουπίζω με φόβο τα χέρια. Θανατερές νύχτες. Μέρες θολές. Φάρμακα μυρίζουν. Και φόβους. Κι ενοχές. Φταίω. Φταίω που δεν πρόλαβα. Που δεν έκλαψα. Που δεν πρόλαβα να κλάψω. Φταίω. Στάζει το δέρμα ενοχές. Δέρμα μολυσμένο.
Δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν υπάρχει επιστροφή.
Σχεδόν. Μια ευθεία γραμμή. Το μυαλό. Η ζωή. Το κρεβάτι. Μια ευθεία γραμμή. Κατάρρευση. Σχεδόν. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Δεν μπορώ της λογικής τη θάλασσα. Δεν μπορώ τη σιωπή. Δεν μπορώ. Σιωπή. Βαθιά παχύρρευστη σιωπή. Δεν μπορώ. Σχεδόν.
Μίλα.
Μίλα. 
Μίλα.
Θέλω να προλάβω πριν φύγεις. Θέλω ν’ αγαπηθώ. Ν’ αγαπηθώ. Να μ' αγαπήσω.
Γιατί δεν με ρωτάς; Γιατί; Γιατί; Γιατί;





12 σχόλια :

  1. Βίκυ μου είναι σκληρό να φτάνουμε στο κενό
    κι οι άνθρωποι μας να έχουν ξεμακρύνει τόσο
    που να ομοιάζουν σαν μια μικρή σταλαγματιά
    Πως να ξεδιψάσεις;
    Το έχω ζήσει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι που δεν θέλεις κι όμορφα λόγια...
    Τι να γράψω Βίκυ μου....
    Μπήκα να διαβάσω μαζεμένα όλα όσα έχω χάσει..
    Θέλει κουράγιο και γερό στομάχι εδώ...
    Σε φιλώ και προχωρώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ένα ακόμα δημιούργημά σου......Βίκυ μου......ισχύει ότι έχω πει για σένα, τη γραφή σου, την έμπνευσή σου, τον κόσμο σου, τη δύναμη της πένας σου.
    Καλό βράδυ κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Β αθιά στη γαλανή
    ί αση της όμορφης
    κ αρδιάς μία απέραντη
    υ φή ηρεμία φωτίζει τις λέξεις

    Γιάννης Πολιτόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεμάτο αγωνία ετούτο το άδειο δωμάτιο...!!

    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αγαπημενη μου!
    εισαι μοναδικη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπέρα αγαπητή Βίκυ! (πάει καιρός). Πραγματικά απολαμβάνω κάθε φορά τις λέξεις σου και τη δύναμη που αναδύουν. Κάθε λέξη, κάθε φράση, φέρει το δικό της ιδιαίτερο βάρος, μιλάει με τον δικό της τρόπο. Συνέχισε να μιλάς, έτσι ξεχωριστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τίποτα δεν έχω να πω. Είμαι χώμα. Αλλά κι εσύ μίλα, μίλα, μίλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σαν καρδιογράφημα το έζησα. Σε κάθε στροφή η ανάσα βαραίνει και κόβεται.
    Βίκυ μου μόνο κάποιος που το έχει βιώσει μπορεί να το μεταφέρει σε εικόνες και λέξεις.
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τι να σχολιάσω..... δεν έχω λόγια....

    Είσαι πολύ στη σκέψη μου αγαπημένη μου Βίκυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Και γω θέλω να με αγαπησω επιτελους! Θέλω να σχολιάσω πολλά σημεια πάνω στη δημιουργία σου, αλλα δεν θα τελειώσω ούτε αυριο!
    Μονο μια παρακληση, συνέχισε να γραφεις Βίκυ μου και να μας δινεις πνευματικη τροφη! Την εχουμε αναγκη!
    Καλό Σαββατοκύριακο, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λίπασμα ονείρων ο ομφάλιός μας λώρος..
    ♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή