Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Που πάμε;





Νύχτα

Προστατευτικό πηχτό κολλώδες σκοτάδι. Ακινησία απόλυτη. Μια ρυπαρή γαλήνη τους δρόμους σκέπαζε. Γλιστρούσε ανάμεσα σε φαρδιές λωρίδες ομίχλης, αθόρυβα, η λήθη.

Την επομένη 

Ευειδείς και καλοντυμένοι πολίτες διάβαζαν, μειδιώντας, στο συγκεντρωμένο πλήθος, αμέτρητα υστερόγραφα τετελεσμένων ερώτων. Επιχειρήματα σαθρά στρογγυλοκάθονταν στων καφενείων τις καρέκλες. Θύτες και θύματα με θερισμένες ψυχές τα κέρδη ζυγιάζουν. Καιρός αψύς, μέρες κουτσές και δύστροπες. Δρόμοι χωρίς ονόματα, γεμάτοι ξόβεργες, στα γέλια έστηναν καρτέρι. Βίοι λαθραίοι έτρεχαν στ' άξενα υπόγεια της πόλης να κρυφτούν. 

Νύχτα ξανά

Με κοίταξες στα μάτια βαθιά.
Πού πάμε, με ρώτησες, πού πάμε;







3 σχόλια :

  1. Φορτωμένο από την αγωνία του δρόμου. Τα ερωτήματα για το "αύριο" πληθαίνουν σε ένα περιβάλλον γκρίζο και σκοτεινό. Δοσμένο με το δικό σου όμορφο και εκφραστικό τρόπο Βίκυ. Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Που πάμε;;;; Η αξιοθαυμαστη ενδελεχής περιγραφή είναι χαρακτηριστικό σου!
    Ευγε
    Καλό απόγευμα :)
    Σε φιλώ γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή