Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Της ζωής το φως



Αφήνω μισάνοιχτο ένα όνειρο
μαρτυρικά κείτομαι
σ' ένα παγωμένο ικρίωμα γεμάτο προσδοκίες
που επώδυνα χάθηκαν στα όρια της μνήμης
μοιραίες σκέψεις που μείνανε κλεισμένες


αγκάθινες παρενθέσεις
επιθυμίες φλεγόμενες
που απομείνανε αδρανείς
δεκάδες παγοδρόμοι στην ψυχή
με τις γυαλισμένες τους λεπίδες
με τις αιχμηρές τους ακίδες καρφώνουν
τις αισθήσεις βαθειά στο λευκό χιόνι
πολλαπλασιάζοντας τις νύχτες
στα αγεφύρωτα που τον χρόνο τέμνουν
στο πέρασμα του πρώτου τυφώνα

όταν το αίμα στάλαζε βασανιστικά
χάραζε τις μέλλουσες διαδρομές
ξεδιψούσα με δάκρυα
τις απέραντες στέπες της ψυχής μου
αθρυμμάτιστα τούτα τα σφαλιστά παράθυρα
τα σκουριασμένα σίδερα στον τοίχο
μοιάζουν με τεράστιες άγκυρες
που συγκρατούν την οργή των επτά ωκεανών
του φεγγαριού το γλυκό αντιφέγγισμα
της πρωινής δροσάδας την ανατριχίλα
της μπόρας τη πάμφωτη αστραπή
της αυγινής πνοής το σήμαντρο
της ζωής μου ολάκερης το φως










3 σχόλια :

  1. "ξεδιψούσα με δάκρυα
    τις απέραντες στέπες της ψυχής μου"
    Μέγιστο το συναίσθημα σου Βίκυ μου

    Σε φιλώ πολύ ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανατριχίλα Βίκυ μου.
    Η Εικόνα μου προκαλεί ένα δέος με ατμόσφαιρα σκοτεινή. Τα λόγια σου πάντα έχουν κάτι να ταράζουν τη συνείδηση και το θυμικό μας.
    Καλή Κυριακή να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θλίψη το συναίσθημα.. :(
    Η εικόνα συγκλονιστική ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή