Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Ως νεκροί



Ζήσαμε κάποτε˙ κάποτε γελάσαμε
δώσαμε απερίσκεπτα όνειρα-υποσχέσεις
αμετανόητοι δικαζόμαστε γι’ αυτό
ένοχοι αμετάκλητα κρινόμαστε
μη αποδεχόμενοι το έγκλημα ποτέ
παρά της ποινής μονάχα την απόφαση
ως νεκροί στη σιωπή να πνιγόμαστε
να ζούμε μοναχοί στης ερημιάς τον τόπο
πίσω να κρυβόμαστε απ’ τα κλειστά μας παράθυρα
απ’ τ’ άδεια ποτήρια πίσω και τα νεκρά κρεβάτια
το ράμφος μας πουδράροντας ρούχα φορώντας χάρτινα
σε μια φαντασμάτων πόλη τους δρόμους περπατώντας
με μάτια αγριεμένα εναγωνίως να ψάχνουμε
μιαν ανεπαίσθητη του ήλιου ρωγμή








1 σχόλιο :

  1. Βίκυ μου αυτός σου ο ποιητικός λόγος σε αυτό το στυλ΄μου αρέσει πολύ. Δεν ξέρω τι ορισμό να του δώσω αλλά αυτή η περιγραφή δεν ξέρω με αγγίζει πολύ. Το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, το "εμείς" σε προστακτική.
    Πάντα έχεις τον τρόπο να συγκινείς, να ταράζεις την αδράνειά μας.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή